Από το Goose Green στο Tumbledown Η μάχη για τα Φόκλαντ

0
65

Στις 04.00 της 21ης Μάίου του 1982 οι πρώτες μονάδες της κύριας αποβατικής δύναμης των Βρετανών βγήκαν στην ξηρά στο Σαν Κάρλος του Ανατολικού Φόκλαντ.

Ενας διοικητής, για να νικήσει  στον πόλεμο πρέπει να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις όλων των όπλων, συντονίζοντάς τες προσε­κτικά. Κανένα όπλο δεν μπορεί να επι­τύχει εάν δρα απομονωμένο. Ωστόσο, η ανακατάληψη των Νησιών Φόκλαντ το Μάιο και τον Ιούνιο του 1982, ήταν ουσιαστικά μια ενέργεια του Πεζικού, μολονότι εξαρτιόταν πάρα πολύ απ’ όλα τα όπλα και τις υπηρεσίες: στα ελαφρά πυροβόλα των 105 χλστ. (4,13 ιντσών) του Βασιλικού Πυροβολικού, από τα πυροβόλα των 114 χλστ. (4,5 ιντσών) των αντιτορπιλικών και φρε­γατών του Βασιλικού Ναυτικού, στις επιθέσεις με βόμβες και πυραύλους από τα Harrier, από την απευθείας υπο­στήριξη πυρός από τα τεθωρακισμένα οχήματα των μονάδων αναγνώρισης και από την εκκαθάριση ναρκών από το Βασιλικό Μηχανικό.

Η προέλαση στο κακοτράχαλο έδαφος του Ανατολικού Φόκλαντ ήταν ένα εντυπωσιακό επίτευγμα. Ήταν πολύ δύσκολη η μετακίνηση και υπήρχε ο κίνδυνος του πολύ εύκολου εντοπισμού

Παρ’ όλα αυτά, παρέμεινε στα χέ­ρια του Πεζικού, στον κλασικό του ρό­λο, η εμπλοκή με τον εχθρό, η απαγκί­στρωσή του από τις θέσεις που κατεί­χε, καθώς και η κατοχή του κερδισμέ­νου εδάφους.


Η πρώτη κύρια εχθρική θέση που έπρεπε να αντιμετωπιστεί ήταν η φρου­ρά του Darwin και του Goose Green, περίπου 20 χλμ. (12 μίλια) νότια του προγεφυρώματος των Βρετανών. Η αποστολή ανατέθηκε στο 2ο Τάγμα του Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών (2 Para), που διασφάλισε το σημείο ρίψης στο Camilla Creek, απ’ όπου θα ξεκινούσε η επίθεση.

Μισή πυροβολαρχία του 29ου Αερομεταφερόμενου Συντάγματος του Βασιλικού Πυροβολικού πέταξε στο σημείο για να παράσχει υποστήριξη. Δεν ήταν μεγάλη δύναμη αλλά ήταν ό,τι καλύτερο, δεδομένου του διαθέσι­μου χρόνου. Ο επικεφαλής αξιωματι­κός αποφάσισε να ξεκινήσει με μια νυχτερινή επίθεση στους λόφους που δέσποζαν πάνω από τις εγκαταστά­σεις, με την υποστήριξη της μισής πυ­ροβολαρχίας και με ναυτικά πυρά πυ­ροβόλων.

Το 2 Para στο Goose Green

Η επίθεση προχωρούσε ικανοποιητικά στο ξεκίνημα, καθώς όμως ξημέρωνε η 28η Μάίου έγινε φανερό το πλήρες μέ­γεθος της καλά προετοιμασμένης άμυ­νας, η οποία ήταν προσπελάσιμη μόνο

από τελείως ακάλυπτο έδαφος. Έχο­ντας μόνο την πολύ περιορισμένη υπο­στήριξη του Πυροβολικού, με αυτήν της Αεροπορίας να είναι αδύνατη λό­γω του καιρού, η επίτευξη των αντικειμενικών στόχων του τάγματος ήταν ένα σκληρό έργο. Ο θάνατος του επικεφαλής αξιωματικού αντισυνταγματάρχη Η. Jones, που προσωπικά ε­πιτέθηκε στα ισχυρά σημεία του ε­χθρού, έδωσε ώθηση στους άνδρες του, οι οποίοι χρησιμοποίησαν αντιαρ­ματικά όπλα πεζικού με πολύ αποτελε­σματικό τρόπο για να κατασιγάσουν τα καλοστημένα πολυβολεία. Έτσι, μέχρι το σούρουπο και με κόστος 16 νεκρούς και πάνω από 30 τραυματίες, το 2 Para είχε εγκατασταθεί στο κύριο έδαφος.

Η νύχτα είχε περάσει με την προε­τοιμασία για άλλη μια μέρα μάχης, όταν, με το πρώτο φως, δύο συλληφθέντες Αργεντινοί NCO στάλθηκαν με ένα τελεσίγραφο. Μόνο όταν παραδόθηκε η ενισχυμένη φρουρά, αντιλήφθηκαν οι αλεξιπτωτιστές το μέγεθος της. Παρότι υπήρχαν πάνω από 200 νεκροί Αργεντινοί στο πεδίο της μάχης, πάνω από 1.000 άνδρες βγήκαν από το Goose Green για να παραδοθούν.

Ενώ διεξαγόταν αυτή η μάχη, άλλες μονάδες της ταξιαρχίας είχαν ξεκινή­σει τη μεγάλη πορεία για να εμπλακούν με την κύρια φρουρά γύρω από το λιμάνι Στάνλι. Η απώλεια του Atlantic Conveyor στις 25 Μαΐου είχε στοιχίσει στους στρατιώτες ένα μεγά­λο μέρος της μεταφορικής δυνατότη­τας με ελικόπτερα (καθώς και πολλά άλλα σημαντικά εφόδια), και συνεπώς δεν υπήρχε πλέον άλλος τρόπος για προώθηση.

Την ώρα που η 45η Δύναμη Κατα­δρομών των Βασιλικών Πεζοναυτών βάδιζε προς τις εγκαταστάσεις Douglas, προτού προωθηθεί μέσω του περά­σματος Τελ προς το όρος Κεντ, το 3ο Τάγμα του Συντάγματος Αλεξιπτωτι­στών (3 Para) προχώρησε κατευθείαν στο Τελ και στη συνέχεια στο όρος Εστάνθια.

Στο μεταξύ, ναυτικά ελικόπτερα Sea King έριχναν τη νύχτα περιπό­λους των SAS ευθεία μπροστά και διερευνούσαν τις δυνάμεις των Αργε­ντινών στα βουνά.

Με τον τρόπο αυτό, σε διαδοχικές νύχτες, λόχο με το λόχο, η 42η Δύνα­μη Καταδρομών των Βασιλικών Πε­ζοναυτών έπεσε στο χώρο προσγείω­σης που είχε διασφαλιστεί και καθά­ρισε τον εχθρό από τις δύο κύριες κορυφογραμμές, στα βουνά Kent και Challenger.

Από τις θέσεις τους στο Estancia, το Kent και το Challenger, οι τρεις μο­νάδες εμπροσθοφυλακής του Πεζικού διεξήγαν εκτεταμένες και λεπτομερείς εποπτεύσεις των εχθρικών θέσεων, οι οποίες θα ήταν οι στόχοι για την κύρια μάχη που θα ακολουθούσε, εάν θα έ­πρεπε να κατανικηθεί ο εχθρός.

Ήταν σκληρή, κρύα, βρόμικη και επικίνδυνη δουλειά, αλλά απέδωσε όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμή. Σύντο­μα μετά την πτώση του Goose Green, η 5η Ταξιαρχία Πεζικού κατέφθασε στο Σαν Κάρλος. Αποστολή της ήταν η εμπλοκή με τον εχθρό στο δρόμο που πήγαινε προς το νότο. Με μια τολμηρή έφοδο με ελικόπτερα και οποιοδήποτε άλλο μεταφορικό μέσο μπορούσε να βρεθεί, το 2 Para προωθήθηκε προς τον όρμο Μπλουφ, και την τελευταία ημέρα της συνέχισης αυτής της κίνη­σης δύο λόχοι του 1ου Τάγματος Ουαλών Φρουρών βρέθηκαν στη μέση των πυρών του μεταγωγικού σκάφους Sir Galahadat Fitzroy.

Τελικές επιθέσεις

Μετά από αυτά, στις 10 Ιουνίου οι Βρετανοί βρίσκονταν καλά εγκατε­στημένοι στα βουνά, 16 χλμ. (10 μι­λιά) δυτικά του λιμανιού Στάνλι, ο εχθρός είχε απομακρυνθεί από το υ­πόλοιπο Ανατολικό Φόκλαντ και η τε­λική επίθεση στις κύριες θέσεις των Αργεντινών μπορούσε να ξεκινήσει.

Αυτή ήταν η κλασική μάχη του Πεζικού του πολέμου αυτού και διεξάχθηκε σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, αξιοποιώντας πλήρως τις πλη­ροφορίες που είχαν αποκτηθεί τις προηγούμενες νύχτες και ημέρες από τα παρατηρητήρια και τις περιπό­λους, η 3η Ταξιαρχία Καταδρομέων διεξήγαγε μια συντονισμένη νυχτερι­νή επίθεση τριών ταγμάτων.

Στα βό­ρεια, το 3ο Para, σε μια σκληρή μάχη επικράτησης κατά την οποία ο λοχίας McKay κέρδισε το δεύτερο πα­ράσημο Σταυρού της Βικτόριας (VC) του πολέμου, πέρασε το βουνό Λόνγκτον. Προς τα νότια, η 45η Δύ­ναμη Καταδρομών των Βασιλικών
Πεζοναυτών εξώθησε τον εχθρό από τις ιδιαίτερα βραχώδεις και δύσκολες βουνοκορφές του βουνού Two Sisters. Πάλι προς τα νότια, η 42η Δύναμη Καταδρομών, με μια εξαιρε­τικής προετοιμασίας και εκτέλεσης επίθεση, κινήθηκε προς τις πλευρές του βουνού Χάριετ, αιχμαλωτίζο­ντας επιτόπου τους περίπου 300 αμυ­νόμενους που δε σκοτώθηκαν ή δεν είχαν συλληφθεί στις βρετανικές γραμμές.

Δύο νύχτες αργότερα, πάλι υπό τη διοίκηση της 3ης Ταξιαρχίας Καταδρο­μών, η 2η Para διεξήγαγε μια τέλεια συ­ντονισμένη επίθεση για να περάσει την κορυφή Wireless Ridge και να απολαύ­σει την ανατολή του ήλιου στην καρδιά της περιοχής που βρισκόταν η οπισθο­φυλακή των Αργεντινών. Την ίδια στιγ­μή, στην κύρια κορυφή, το 2ο Τάγμα Σκοτσέζων Φρουρών της 5ης Ταξιαρ­χίας Πεζικού μαχόταν προς το βουνό Tumbledown, νικώντας ένα από τα ισχυρότερα τάγματα των Αργεντινών.


Η επίθεση αυτή υποστηριζόταν από μια παραπλανητική επίθεση του 1ου Τάγματος Ουαλών Φρουρών, το οποίο είχε ενισχυθεί, μετά τις απώλειές του στο Φίτζροϊ, με δύο λόχους της 40ής Δύναμης Καταδρομών, στο νότιο πλευρό της κύριας οδού προς το Στάνλι, εκεί όπου πιθανώς περίμεναν οι Αργεντινοί ότι θα εκδηλωθεί η κύρια επίθεση.

Με το φως της ημέρας, το Ιο Τάγ­μα της 7ης των Τυφεκιοφόρων Gurkha περνούσε διαμέσου της Σκοτσέζικης Φρουράς, για να καταλάβει το βουνό Ουίλιαμ, όταν ο εχθρός κατέρρευσε και η αντίσταση σταμάτησε. Το ίδιο βράδυ, η φρουρά των Αργεντινών πα­ραδόθηκε.

WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com