Επιστροφή από την κόλαση

0
87

Ο Όντι Μέρφυ ήταν κοντός, αδύνατος και ανήλικος, με άλλα λόγια εντελώς ακατάλληλος για μάχιμος στρατιώ­της στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Έτσι και ο αμερικανικός στρατός τον έκρινε ανεπαρκή όταν τον Δεκέμβριο του 1941 παρουσιάστηκε για να καταταγεί στο στράτευμα.

Δεν τον απέρριψαν μόνο εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας του -ήταν μόλις δεκαεξίμισι ετών-, αλλά κυρίως λόγω της μικροκαμωμένης κοψιάς του.

Την επόμενη χρονιά ο Μέρφυ έκανε άλλη μια απόπει­ρα να στρατολογηθεί. Απορρίφθηκε και πάλι, όχι μόνο από τον τακτικό στρατό, αλλά και από τους πεζοναύτες, την αεροπορία και το ναυτικό.

Ύστερα από μεγάλη επιμονή κατάφερε τελικά να καταταγεί στον στρατό και στάλθηκε για εκπαίδευση στο Τέξας. Αποδείχτηκε ακατάλληλος από κάθε άποψη, επι­βεβαιώνοντας τις προηγούμενες αποφάσεις των στρατολόγων να τον απορρίψουν. Κατά τη διάρκεια μιας εκπαι­δευτικής άσκησης λιποθύμησε από την εξάντληση. 0 διοι­κητής του λόχου του ανησύχησε τόσο πολύ, ώστε προσπά­θησε να τον μεταθέσει σε στρατιωτική σχολή μαγείρων.

Αλλά ο Μέρφυ ήταν αποφασισμένος να διαψεύσει τους αμφισβητίες του και θα το έκανε με ξεχωριστό τρόπο. Η πρώτη ένδειξη της ανδρείας του ήρθε τον Σεπτέμβριο του 1943, όταν η ανιχνευτική ομάδα του έπεσε σε ενέδρα γερμανικών πολυβόλων στο ιταλικό μέτωπο. Ο Μέρφυ ανταπέδωσε τα πυρά και σκότωσε και τους πέντε Γερ­μανούς. 0 αναπάντεχος ηρωισμός του έγινε αιτία να προαχθεί σε λοχία.


Πολέμησε και σε άλλες μάχες στην Ιταλία και στη Γαλ­λία και άρχισε να εκδηλώνει μια αψήφιστη αποφασιστι­κότητα να νικάει πάση θυσία. Απέδειξε τις ικανότητές του ως επικεφαλής ολιγομελών ομάδων σε επιθέσεις ενά­ντια σε σημαντικά υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις.

Μετά τη συμμετοχή του στην Επιχείρηση Δράκος στη νότια Γαλλία, αυτός και οι άντρες του μετατέθηκαν στην Αλσατία, όπου μαίνονταν οι αγριότερες μάχες μεταξύ των Συμμάχων και επίλεκτων γερμανικών δυνάμεων.

Η διμοιρία του δέχτηκε καταιγιστικά πυρά ενώ επι­χειρούσε να διασχίσει έναν αμπελώνα. 0 Μέρφυ κατάφε­ρε χωρίς καμία βοήθεια να αρπάξει ένα από τα εχθρικά πολυβόλα και να το στρέψει κατά των Γερμανών, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας αρκετούς. Για την εξαιρετι­κά γενναία αυτή πράξη τού απονεμήθηκε ο Σταυρός Δια­κεκριμένης Υπηρεσίας.

Λίγο μετά σκοτώθηκε ο καλύτερός του φίλος από μια ομάδα Γερμανών που προσποιήθηκαν ότι παραδίνονταν. Ο Μέρφυ αήδιασε τόσο πολύ με το ύπουλο κόλπο τους, ώστε εφόρμησε καταπάνω τους τραυματίζοντας έξι και πιάνοντας αιχμάλωτους άλλους έντεκα.

Κατά τη διάρκεια εφτά εβδομάδων σκληρών μαχών η μεραρχία του Μέρφυ αποδεκατίστηκε, χάνοντας 4.500 άντρες. Ο ίδιος ο Μέρφυ φρόντιζε πάντα να βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Παρασημοφορήθηκε με δύο Αρ­γυρούς Σταυρούς για τις ηρωικές του πράξεις, προήχθη στον βαθμό του ανθυπολοχαγού και προβιβάστηκε σε επι­κεφαλής διμοιρίας. Παρότι αποδείχτηκε ένας από τους πιο θαρραλέους στρατιώτες στις μάχες της Αλσατίας, η κορυφαία στιγμή της δόξας δεν είχε φτάσει ακόμη.

Τον Ιανουάριο του 1945 αυτός και οι άντρες του δια­τάχθηκαν να μετακινηθούν στο δάσος κοντά στο Χόλτσβιρ. Ήταν μια περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημα­σίας για την προέλαση των Συμμάχων και μόλις πρόσφα­τα είχε καταληφθεί. Εξίσου σημαντική ήταν και για τους Γερμανούς, οι οποίοι ήταν αποφασισμένοι να ανακατα­λάβουν τα εδάφη τους.

Οι ασυνήθιστες ηγετικές ικανότητες του Μέρφυ είχαν πια εντυπωσιάσει τόσο πολύ τους ανωτέρους του, ώστε τον έκαναν διοικητή λόχου. Οι διαταγές του ήταν να ανα­χαιτίσει κάθε γερμανική προέλαση.

Στις 26 Ιανουάριου οι άντρες του ρίχτηκαν στη μάχη ενάντια στον εχθρό. Έκανε τρομερό κρύο -η θερμοκρα­σία ήταν μείον 10 βαθμοί Κελσίου- και φυσούσε ένας αρ­κτικός άνεμος, ενώ το χιόνι έφτανε σχεδόν στο ένα μέτρο. Οι άντρες πολέμησαν με απαράμιλλο σθένος, αλλά υπό τα καταιγιστικά πυρά του εχθρού απέμειναν μόνο 19 ζω­ντανοί από την αρχική δύναμη των 128 αντρών.

0 Μέρφυ κατάλαβε ότι οι εναπομείναντες άντρες του λόχου του δεν ήταν σε θέση να κρατήσουν άλλο και τους διέταξε να οπισθοχωρήσουν μέσα στο δάσος. 0 ίδιος όμως δεν είχε καμία πρόθεση να τους ακολουθήσει στην υπο­χώρηση. Σκαρφάλωσε σ’ έναν πυρπολημένο καταστροφέα αρμάτων και από τη μοναχική του θέση κατηύθυνε τα πυρά του αμερικανικού πυροβολικού, που ερχόταν από πίσω.

«Το αγαπούσα αυτό το πυροβολικό» είπε αργότερα. «Έβλεπα τους Γερμαναράδες να χάνονται μέσα σε σύν­νεφα καπνού και χιονιού, άκουγα τις κραυγές και τα ουρ­λιαχτά τους, κι όμως αυτοί συνέχιζαν να προχωρούν λες και τίποτα δεν μπορούσε να τους σταματήσει».

Οι Γερμανοί προέλαυναν με αργό ρυθμό, παρά τον βομ­βαρδισμό, και σε λίγο έφτασαν στα 50 μέτρα από την κρυ­ψώνα του Μέρφυ. Όταν το αρχηγείο του τάγματος του ζήτησε πληροφορίες για τη θέση του εχθρού, ο Μέρφυ απάντησε: «Αν περιμένετε μια στιγμή στο ακουστικό, θα σας δώσω ένα απ’ αυτά τα καθάρματα να του μιλήσετε».

Συνέχισε να γαζώνει με σφαίρες τα προελαύνοντα στρατεύματα, σκοτώνοντας περί τους πενήντα Γερμανούς στρατιώτες με μία μόνο παρατεταμένη ριπή πυρός. Κά­ποια στιγμή είδε μερικούς στρατιώτες να τρέχουν για να κρυφτούν σε ένα χαντάκι εκεί κοντά. «Πάτησα τη σκαν­δάλη και μετακίνησα αργά την κάννη. Τα κορμιά σωριά­στηκαν το ένα μετά το άλλο σαν άδεια σακιά».


Ο Μέρφυ σταμάτησε να πολεμάει μόνον όταν το πυροβολικό του εχθρού διέκοψε την επικοινωνία του με το αρχηγείο. Παρότι βαριά τραυματισμένος, συνέχισε να οδηγεί τους άντρες του και τις δύο επόμενες μέρες, ώσπου η περιοχή γύρω από το Χόλτσβιρ και το Κανάλι του Κολμάρ καθάρισε τελείως από Γερμανούς. Επρόκειτο για ένα εξαιρετικό ανδραγάθημα, για σωστό πολεμικό άθλο, και μάλιστα αν σκεφτεί κανείς ότι ο άνθρωπος αυτός είχε απορριφθεί δις από τον στρατό με την αιτιολογία ότι ήταν υπερβολικά αδύναμος για μάχη.

Στις 2 Ιουνίου 1945 ο Μέρφυ παρασημοφορήθηκε με το Μετάλλιο της Τιμής, την ανώτατη τιμητική διάκριση της Αμερικής. Βρισκόταν στο ζενίθ της στρατιωτικής του καριέρας, η οποία έληξε με άλλα τριάντα δύο μετάλλια, τιμητικές διακρίσεις, αριστεία και εύφημες μνείες.

 

Ο Μέρφυ θα γινόταν στη συνέχεια χολλυγουντιανός αστέρας πρωταγωνίστησε στην ταινία του 1955 To Hell and Back,η οποία πραγματεύεται τις εμπειρίες του από το μέτωπο.

Το νήμα της ζωής του όμως κόπηκε απότομα με τραγικό τρόπο, σε συντριβή αεροσκάφους το 1971. Ήταν μόλις 46 ετών.

Όταν κάποτε τον ρώτησαν τι ήταν αυτό που τον ώθησε να αντιμετωπίσει ολομόναχος έναν ολόκληρο λόχο του γερ­μανικού πεζικού, απάντησε: «Σκότωναν τους φίλους μου».

 

WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com