Η ηττοπάθεια ως στοιχείο πολιτισμού

«Αν θέλεις να είσαι αρεστός, είσαι έτοιμος να συμβιβάζεσαι με οτιδήποτε, οποτεδήποτε και με οποιονδήποτε και έτσι δεν θα καταφέρεις ΤΙΠΟΤΕ» είχε πει η Βρετανίδα Πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ, μία εκ των μεγαλυτέρων πολιτικών ηγετών του 20ου αιώνα.
0
198

Από την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 μ.Χ και μέχρι σήμερα ο Οθωμανός γείτονάς μας δεν άλλαξε στο παραμικρό τη στάση του απέναντί μας. Μας θέλει ραγιάδες και υποτελείς του.

Θέλει να εξαλείψει το Ελληνικό γένος από προσώπου γης και φυσικά να διαλύσει το τελευταίο Ορθόδοξο κάστρο που αιώνες τώρα ορθώνεται ανάμεσα σε αυτόν και την Ευρώπη.
Αυτός καλά κάνει , εμείς τι κάνουμε είναι το ερώτημα που φυσικά παραμένει αναπάντητο.
Θα μπορούσα να γράψω εκατοντάδες σελίδες παρελθοντολογώντας με κριτικές διθυράμβων ή κατηγοριών για μάχες, πολέμους, συνθήκες , γενοκτονίες και τόσα άλλα που περιέχει η πλούσια ιστορία μας με τον Τούρκο.

Δεν είναι όμως αυτός ο σκοπός του άρθρου. Σκοπός μου είναι να καταδείξω ένα νεοεισαχθέν στοιχείο πολιτισμού της Ελληνικής ταυτότητας που λέγεται ηττοπάθεια.
Την ηττοπάθεια ως λέξη , επειδή είναι βαριά, για να την αποφύγουμε τη βαφτίσαμε ρεαλισμό ή διπλωματία ή έστω έντιμο συμβιβασμό.
Επιτρέψτε μου μερικά παραδείγματα προκειμένου να καταδείξω τη διδαχή που εισήχθη στην παιδεία μας με σκοπό να μας κάνει ηττοπαθείς. Ένα λαό περήφανο και γενναίο που πάντα όλους τους αγώνες του τους έδωσε από μειονεκτική θέση αλλά με ψηλά το κεφάλι και με νοοτροπία νικητή.

Στο σχολείο μην πας κόντρα στο δάσκαλο ακόμη κι αν έχεις δίκιο γιατί θα σε βάλει στο μάτι. Με το γείτονα φρόντισε να τα πηγαίνεις καλά γιατί τον χρειάζεσαι. Στον προϊστάμενο κάνουμε και κανένα χατίρι παραπάνω γιατί πρέπει να τον έχουμε στα ώπα – ώπα. Μη φωνάζεις, μην αντιπαρατίθεσαι έντονα, μη μαλώνεις και στο τέλος κάνε μόκο και πέρνα σαν τη σουπιά, απαρατήρητος.
Να λες τη γνώμη σου αλλά με τέτοιο τρόπο που να μην προκαλείς. Να βρίσκεις ψευτοδικαιολογίες και να λες ψέματα για να μην πεις έντιμα και παλληκαρήσια «φταίω και αναλαμβάνω την ευθύνη».

Να επιλέγεις να κάνεις πράγματα στη ζωή όχι επειδή έχεις πεισθεί για την ορθότητά τους αλλά επειδή η κοινωνική μόδα ή έστω το ρεύμα της εποχής τα επιβάλλει.
Σε όλα τα παραπάνω «γιατί» έρχεται μία και μοναδική αλλά ταυτόχρονα και βαρύγδουπη απάντηση , «γιατί ο ισχυρότερος θα σε τσακίσει».
Έτσι γίναμε σκιές του εαυτού μας, ζόμπι κανονικά, που ζούμε κινούμενοι μέσα σε μια κοινωνία απέραντων ισορροπιών και ηττοπάθειας.

Άλλοι είχαν Θάτσερ και εμείς Σημίτη, δηλαδή Φώκλαντ εναντίον Ιμίων

Αντί να αναρωτιόμαστε καθημερινά αν αποδεχόμαστε εύκολα αρνητικές λύσεις εμείς εκπαιδευόμαστε στην αμάσητη κατάποση όλων των λύσεων αρκεί να ζήσουμε τη ζωούλα ή τη ζωάρα μας.
Το στοιχείο λοιπόν της ηττοπάθειας έγινε επίκτητο χαρακτηριστικό του γένους μας και δεν θα έπρεπε να αναρωτιόμαστε γιατί μας κυβερνούν ηττοπαθείς άνθρωποι που ενδίδουν διαρκώς στις πιέσεις του Μογγόλου γείτονά μας.
Κάνουν αυτό που αφού πέρασαν χρόνια για να μας το διδάξουν τώρα το εφαρμόζουν.

Για να συνεργαστείς με τον οποιοδήποτε πρέπει να τον κοιτάς στα μάτια ως ίσος προς ίσο. Για να νικήσεις πρέπει να έχεις «αέρα» νικητή. Να έχεις πείσει ότι θα τα δώσεις όλα και ότι δεν φοβάσαι τίποτε μέχρι τελικής πτώσης.
Ακόμη και το σίδερο λυγάει όταν είσαι αποφασισμένος να το λυγίσεις. Αν το κοιτάζεις και το χαϊδεύεις σε κοιτάει και γελάει, παρότι άψυχο αντικείμενο.

Το να μην είμαστε ηττοπαθείς δεν συνεπάγεται αυτόματα αλαζονεία ή έπαρση. Αυτό είναι ένα ακόμη αίολο επιχείρημα των συμβιβασμένων ηττοπαθών. Η παραδοχή του λάθους, η ειλικρινής συγγνώμη και ο επαναπροσδιορισμός στη ζωή σε όλα τα θέματα θέλει θάρρος και αυτογνωσία. Ο ηττοπαθής θα προσπαθήσει να τη σκαπουλάρει προτάσσοντας την υποκειμενική του δικαιολογία, ως αλήθεια πρώτα στον καθρέφτη του. και μετά στους υπόλοιπους.
Τις λέξεις «αδύνατον» και «δεν μπορώ» πρέπει να μάθουμε να τις χρησιμοποιούμε με εξαιρετική φειδώ και μόνο όταν έχουμε εξαντλήσει όλες μας τις δυνάμεις στην προσπάθεια. Τη λέξη «ακατόρθωτο» πρέπει να την έχουμε ως πρόκληση για να γίνει «κατορθωτό».



Οι ηγέτες οφείλουν να εκπαιδεύουν τους λαούς τους να μην είναι ηττοπαθείς. Να μην είναι φοβισμένοι υποχωρητικοί και στο τέλος ηττημένοι και κυρίως ντροπιασμένοι. Θυμηθείτε τα Ίμια όπου ηττηθήκαμε κατά κράτος και οι ταγοί μας το ονόμασαν προπαγανδιστικά έντιμο συμβιβασμό.
Εμείς όλοι, οφείλουμε πρώτα να το ενστερνιστούμε ως προσωπικότητες και μετά να το διδάξουμε στα παιδιά μας.
Όταν μάχεσαι δυναμώνεις, όταν συμβιβάζεσαι και υποχωρείς αδυνατίζεις.

Σε 500 χρόνια από σήμερα κανένας δεν θα θυμάται Παπανδρέου , Καραμανλή, Μητσοτάκη, Τσίπρα, Σημίτη και τόσους άλλους δήθεν ηττοπαθείς ηγέτες, όλοι όμως θα θυμούνται και θα μνημονεύουν , τον Αχιλλέα, τον Λεωνίδα και τον Μέγα Αλέξανδρο που πλήρωσαν με θάρρος το τίμημα της αθανασίας τους.

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com