Η μάστιγα της ανεργίας και το στραβό μας το κεφάλι

Την πολιτική δεν μπορούμε να την αλλάξουμε, τουλάχιστον στο σύνολο της, αλλά την οικογένειά μας μπορούμε.
0
56

Η απογραφή του 1971 μας μέτρησε 8.768.641 ενώ αυτή του 2011, 10.816.294 ψυχές. Μία αύξηση πληθυσμού λίγο πάνω από τα 2 εκατομμύρια και σε ποσοστό αντίστοιχο του 23% περίπου.

Το 1971 στην Ελλάδα το άθροισμα των φοιτητών ΑΕΙ και σπουδαστών ΚΑΤΕ και ΚΑΤΕΕ (σημερινά ΤΕΙ) ήταν περίπου 60.000. Το 2011 το αντίστοιχο άθροισμα ανερχόταν στο αστρονομικό νούμερο των 320.000 περίπου. Σήμερα έχει ανέβει στις 360.000 και συνεχίζουμε.

Η αύξηση που παρατηρούμε σε ποσοστιαία βάση είναι της τάξεως του 530%!!!

Σε μία χώρα, η οποία παραιτήθηκε από την πρωτογενή και αποδόμησε την βιομηχανική παραγωγή της και που χειμάζεται από την οικονομική κρίση, οι φοιτητές της αυξήθηκαν κατά 530% ενώ ο πληθυσμός της κατά 23% μέσα σε 40 χρόνια.

Στους αριθμούς αυτούς έρχονται να προστεθούν και οι φοιτητές που ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους στο εξωτερικό, νούμερο που δεν κατέστη δυνατό να προσδιορίσω.

Οι Έλληνες σπρώχνουμε τα παιδιά μας στην ανώτατη ακαδημαϊκή μόρφωση μη αναλογιζόμενοι ότι έτσι παραπλανούμε τα παιδιά μας, τάζοντάς τους ένα καλύτερο αύριο που δεν θα έρθει ποτέ.

Χωρίς την πυξίδα του επαγγελματικού προσανατολισμού, χωρίς την παραμικρή ενημέρωση για τις πραγματικές ανάγκες της αγοράς, χωρίς να υπάρχει διασύνδεση των σχολών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με τις υφιστάμενες απαιτήσεις για θέσεις εργασίας, εμείς επιλέγουμε τη λύση του «σπούδασε παιδί μου για να μην σκάβεις»!

Ένα άχρηστο κράτος και μια αδιάφορη πανεπιστημιακή κοινότητα έχουν εγκαταλείψει τα Ελληνόπουλα στην τύχη: «Σπουδάστε κι ας μην βρίσκετε δουλειά μετά»!

Τι θα σχεδιάσουν οι 450 περίπου φοιτητές που αποφοιτούν κάθε χρόνο από τις 6 Αρχιτεκτονικές σχολές που διαθέτει η χώρα, όταν η οικοδομή βρίσκεται στο ναδίρ από 10ετίας και πλέον;

Δεν το βλέπει κανένας αυτό; Δεν συγκινείται κανένας με αυτό; Δεν θα κάνει κανένας τίποτα γι’ αυτό;

Στην ουσία παράγονται βεβαιωμένα άνεργοι Αρχιτέκτονες και μόνο ελάχιστοι θα έχουν τύχη στον τομέα αυτό κι εμείς λέμε στο παιδί μας σπούδασε Αρχιτέκτονας και δεν πειράζει.

Από τη μια σχολές παρωχημένες, που λειτουργούν μόνο για να ταΐζεται ο καθηγητής της έδρας μαζί με τους βοηθούς του. Σχολές άχρηστες που ιδρύονται γιατί οι ντόπιοι βουλευτές θέλουν «ανάπτυξη» για τον τόπο τους. Σχολές που δεν έχουν καμία απορρόφηση ούτε τώρα αλλά ούτε και στο μέλλον και συνεχίζουν να λειτουργούν. Γυμναστές που αποφοιτούν με ειδικότητα στους …. Δημοτικούς χορούς…είναι να τρελαίνεσαι τελικά.

Από την άλλη οι οικογένειες «ματώνουν» οικονομικά για να εισαχθούν τα παιδιά τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αφού η δευτεροβάθμια αποδείχθηκε ανίκανη να τους δώσει τα απαραίτητα εφόδια, οπότε και τα φροντιστηριακά μαθήματα είναι αναγκαία συνθήκη για την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ και ΤΕΙ και μετά συνεχίζουν την «αιμορραγία» για να ζήσουν τα παιδιά τους τη φοιτητική ζωή, συνήθως σε άλλη πόλη από αυτήν της μόνιμης κατοικίας τους. Το μόνο που επιτυγχάνουν τελικά, πέραν του πτυχίου, είναι να προσφέρουν έσοδα στους εκμισθωτές κατοικιών, στα σουβλατζίδικα, τα μπαρ και τις καφετέριες της πόλης όπου φοιτούν τα παιδιά τους.

Τα έξοδα είναι δυσβάσταχτα και τα ερωτήματα πολλά και αναπάντητα. Κατά τα άλλα η παιδεία στην Ελλάδα είναι δωρεάν!!

Και στο τέλος κροκοδείλια δάκρυα πρωτίστως από τους πολιτικούς ταγούς για τα παιδιά μας που ξενιτεύονται και δευτερευόντως από τους γονείς που ξεροσταλιάζουν έξω από ένα βουλευτικό γραφείο μπας και διοριστεί πουθενά το παιδί τους, το κατά τα άλλα ακριβοσπουδαγμένο παιδί τους.

Επίσημος χάρτης με τα ποσοστά ανεργίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρατηρούμε ότι η χώρα μας βρίσκεται στην κορυφή των ποσοστών.

Την πολιτική δεν μπορούμε να την αλλάξουμε, τουλάχιστον στο σύνολο της, αλλά την οικογένειά μας μπορούμε.

Αν δεν ξεφύγουμε από το στραβό μας το κεφάλι και τις εμμονές που μας κληρονόμησαν άλλες, παλιότερες γενιές, δεν θα στρώσουμε. Αν δεν δείξουμε στα παιδιά μας άλλους δρόμους, αν δεν τα κατευθύνουμε σωστά και δεν τα εκπαιδεύσουμε για να βγουν στον πραγματικό κόσμο τότε είμαστε οι κύριοι υπαίτιοι για τα δεινά που θα αντιμετωπίσουν.

Οι χειρωνακτικές και εμπειροτεχνικές δουλειές, που τόσο εύκολα περιφρονήσαμε και τις αφήσαμε στους ξένους μετανάστες στη χώρα μας, ανέθρεψαν γενιές και γενιές Ελλήνων με τον τίμιο ιδρώτα της εργασίας, με πολύ κόπο αλλά και περηφάνια.

Ας το ξανασκεφτούμε λοιπόν όλοι μαζί μπας και αυξήσουμε τη θέληση για εργασία για να δούμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας να προκόβουν, κοντά μας.

Και καλό είναι να θυμόμαστε που και που: καλύτερα ανειδίκευτος εργάτης παρά αιώνιος φοιτητής!



Χρήστος Γ. Χρηστίδης

Εραστής της κοινής λογικής

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com