Η πιο μυστική διεύθυνση του κόσμου – ΤΘ 1142

0
106

Εξωτερικά έμοιαζε με συνηθισμένο στρατόπεδο. Υπήρχαν λίγα οικήματα, μερικά παραπήγματα και τα περιστασιακά πηγαινέλα οχημάτων. Εν τούτοις η ΤΘ 1142 ήταν πολύ διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη στρατιωτική βάση επί αμερικανικού εδάφους.


Η διεύθυνση Ταχυδρομικής Θυρίδας στο Οχυρό Χαντ της Βιρτζίνια ήταν στην πραγματικότητα η καρδιά μιας υπηρεσίας πληροφοριών που βρισκόταν σε πλήρη λειτουργία μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Εδώ ανακρίνονταν πολλοί αιχμάλωτοι ναζί, μεταξύ των οποίων κορυφαίοι πυραυλικοί επιστήμονες και πυρηνικοί μηχανικοί.

Συνολικά πάνω από 4.000 υψηλόβαθμοι κρατούμενοι πέρασαν από τη βάση. Ανάμεσά τους ο ειδικός στους βαλλιστικούς πυραύλους Βέρνερ φον Μπράουν και ο πυρηνικός τεχνικός Χάιντς Σλίκε. Οι κρατούμενοι υποβάλλονταν σε πολύωρες, εξαντλητικές ανακρίσεις σχετικά με τις ναζιστικές επιστημονικές ανακαλύψεις και τις εξελίξεις στην κατασκευή οπλισμού – οτιδήποτε θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο στους νικητές Συμμάχους.



Η βάση λειτουργούσε κατά παράβαση της σύμβασης της Γενεύης, αλλά αυτό δεν απασχολούσε ιδιαίτερα την αμερικανική κυβέρνηση. Από διασωθείσες μαρτυρίες και απομαγνητοφωνημένα κείμενα ανακρίσεων γίνεται φανερό ότι σε γενικές γραμμές τηρούνταν τα ανθρώπινα δικαιώματα και ποτέ δε χρησιμοποιούνταν βασανιστήρια. Αντιθέτως, οι αιχμάλωτοι επιβραβεύονταν αν αποκάλυπταν ευαίσθητες πληροφορίες. Σε κάποιους μάλιστα πρόσφεραν και λουκούλλεια γεύματα για να τους καλοπιάσουν.

Ένας από τους Αμερικανούς ανακριτές ήταν ο Τζορτζ Μάντελ, ένας εικοσάχρονος επιστήμονας που μιλούσε άπταιστα γερμανικά. «Η δουλειά μου ήταν να ανακρίνω πεπειραμένους, άρτια καταρτισμένους Γερμανούς επιστήμονες» εξηγεί. Πολλοί ανάμεσά τους ήταν δε τόσο ειδήμονες στο επιστημονικό τους πεδίο, που ο Μάντελ δυσκολευόταν να τους καταλάβει. «Ένας από αυτούς ασχολιόταν με τον εμπλουτισμό ουρανίου. Δεν είχα ιδέα για ποιο λόγο θα ήθελε κάποιος να εμπλουτίσει το ουράνιο» ανέφερε αργότερα. «Η δουλειά μου ήταν να μάθω τι ακριβώς έκανε και πώς το έκανε, και στη συνέχεια ενημέρωνα το Πεντάγωνο»

Πολλοί κορυφαίοι ναζί επιστήμονες μεταφέρονταν στην ΤΘ 1142 στο πλαίσιο της Επιχείρησης Συνδετήρας [Operation Paperclip]. Επρόκειτο για ένα άκρως απόρρητο σχέδιο που εξασφάλιζε σε εκατοντάδες διακεκριμένους Γερμανούς επιστήμονες θέσεις εργασίας στην Αμερική, με στόχο να αποτραπεί η πρόσβαση της Σοβιετικής Ένωσης στην τεχνογνωσία αυτών των ειδικών.
Μεταξύ των κρατουμένων στην ΤΘ 1142 ήταν ο λαμπρός Γερμανός μηχανικός Χάιντς Σλίκε, ο οποίος ανέπτυξε τους υπέρυθρους πυροκροτητές που ήταν απαραίτητοι για την πυροδότηση μιας ατομικής κεφαλής. Ο ανακριτής του Τζον Γκάνθερ Ντιν είπε ότι ο Σλίκε δεν ήταν συνεργάσιμος στην αρχή. «Ο πόλεμος είχε πια τελειώσει […] ήθελε να μας βοηθήσει, αλλά η γυναίκα του βρισκόταν στη ρωσική ζώνη». Ο Ντιν μετέβη στην Ευρώπη για να βρει τη γυναίκα και τα δύο παιδιά του Σλίκε και να τους μεταφέρει στην Αμερική, ώστε να επανασυνδεθεί η οικογένεια. Έτσι ο Σλίκε παρέμεινε και εργάστηκε στην Αμερική για το υπόλοιπο της ζωής του.

Την άνοιξη του 1945 το στρατόπεδο δέχτηκε τον πιο διαπρεπή Γερμανό αιχμάλωτo του, τον ειδικό στα πυραυλικά συστήματα Βέρνερ φον Μπράουν. Είχε σχεδιάσει και κατασκευάσει τους πυραύλους VI και V2, που είχαν ισοπεδώσει ολόκληρες συνοικίες του Λονδίνου. Όταν κατάλαβε ότι η Γερμανία είχε χάσει τον πόλεμο, παραδόθηκε στις αμερικανικές δυνάμεις στη Βαυαρία.

Η αμερικανική ανώτατη διοίκηση είχε πλήρη επίγνωση της αξίας του αποκτήματoς της: Ο Βέρνερ φον Μπράουν βρισκόταν στην κορυφή της Μαύρης Λίστας τους – μιας λίστας με Γερμανούς επιστήμονες και μηχανικούς που τους προόριζαν για άμεση ανάκριση. Τον μετέφεραν αεροπορικώς στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τον ανέκριναν αξιωματικοί της ΤΘ 1142.

Σε κάθε κρατούμενο αναλογούσε ένας από τους λεγάμενους «αξιωματικούς διατήρησης ηθικού». Του φον Μπράουν ήταν ένας νεαρός αξιωματούχος ονόματι Άρνο Μέιερ, ο οποίος είχε λάβει διαταγές να τον κρατάει χαρούμενο. Του προμήθευε λοιπόν περιοδικά και αλκοόλ, ενώ μια φορά τον πήγε και εκδρομή για ψώνια, μαζί με άλλους τρεις, στην Ουάσινγκτον.
0 Μέιερ θυμάται ότι οι άντρες ήθελαν να πάρουν εσώρουχα για τις γυναίκες τους, που ζούσαν ακόμη στη Γερμανία. «Είπαμε στην πωλήτρια τι μέγεθος και τα λοιπά. Κι εκείνη σήκωσε να δούμε μια κιλότα. Οι Γερμανοί έφριξαν. Δεν ήθελαν εσώρουχα από νάιλον» λέει ο Μέιερ. «Ήθελαν μάλλινα και μακριά για να καλύπτουν τα πόδια».


O Βέρνερ θα αποδεικνυόταν ο πιο αμφιλεγόμενος κρατούμενος της ΤΘ 1142, ιδίως όταν μαθεύτηκε ότι για την κατασκευή των φονικών του πυραύλων VI και V2 είχε χρησιμοποιήσει αιχμαλώτους καταναγκαστικών έργων από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μίττελμπαου-Ντόρα.
Θα μπορούσε κάλλιστα να δικαστεί και να καταδικαστεί από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης. Όμως η αμερικανική κυβέρνηση σκέφτηκε ότι αυτός ο λαμπρός νους παραήταν χρήσιμος για να παραπεμφθεί σε δίκη. Του δόθηκε ψεύτικη επαγγελματική προϋπηρεσία, και το παρελθόν του ως μέλους του Ναζιστικού Κόμματος διαγράφηκε από τα αρχεία. Εν συνεχεία του χορηγήθηκε άδεια εργασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κατέληξε να εργάζεται σε υψηλή θέση στη NASA. Θα ανταπέδιδε τη χάρη στη νέα του πατρίδα σχεδιάζοντας τον πύραυλο Saturn V, ο οποίος εκτόξευσε το πλήρωμα του διαστημόπλοιου Apollo 11 στην επιτυχημένη αποστολή του στη Σελήνη.

Ελάχιστοι γνώριζαν ότι υπήρξε κρατούμενος στην ΤΘ 1142. Και φυσικά αγνοούσαν ότι κάποτε ήταν ο πιο έμπιστος και πιο πιστός επιστήμονας του Χίτλερ.

WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com