Μανιτάρες ή Μορχέλες, το άγριο αλλά νόστιμο ελληνικό μανιτάρι

0
36

Οι μορχέλες συγκαταλέγονται ανάμεσα στα είδη μανιταριών που, όπως οι βωλίτες, οι κανθαρίσκοι, περιέχουν σε υπολογίσιμη ποσότητα την αντιρραχιτική βιταμίνη D, που σπανίζει στα πράσινα φυτά.

Τα 100 γραμ. φρέσκιες μορχέλες περιέχουν: 90 γραμ νερό, 3,3 γρ αζωτούχες ενώσεις, 0,4 γραμ, λίπη 4,5 γραμ υδατάνθρακες, 0,84 γραμ ίνες, 1 γραμ. άλατα και δίνουν 25 θερμίδες.

Μάλλον όχι συχνό είδος μύκητα, ανήκει στην οικογένεια Morchellaceae και αναπτύσσεται την άνοιξη μεμονωμένα ή σε μικρές ομάδες στο έδαφος, σε δάση με πλατύφυλλα είδη, σε αμμώδη εδάφη, σε ξέφωτα δασών πιο συχνά όμως σε κοιλάδες ποταμών ή κατά μήκος αυτών.

Το κεφάλι της έχει σχήμα κωνικό ή καμπανόμορφο, τσαλακωμένο κατά μήκος, με πλάτος 1-5 εκατοστά, κολλώδης όταν είναι βρεγμένη. Η περίμετρο της κεφαλής είναι ελεύθερη και δεν ενώνεται με το πόδι, μόνο το κέντρο της κεφαλής συνδέεται με την κορυφή του ποδιού, έχει χρώμα μελί-καφετί έως σκούρο-καστανό. Η μέσα επιφάνειά της κεφαλής ωχρωπή, λεία ή ελαφρώς τραχιά.

Το πόδι της έχει ύψος 6-15 και πάχος 0,5-3 εκατοστά, λευκό-κρεμ, κυλινδρικό λεπταίνει προς την κορυφή του, η επιφάνεια του καλυμμένη με μικρά καστανά λέπια μοιάζουν με ζεβροειδείς ζώνες, εσωτερικά κούφιο με βαμβακώδη ψίχα που αφήνει ακανόνιστα σπηλαιώδη κενά αν και τα νεαρά δείγματα μπορεί να έχουν γεμάτο πόδι.

Σάρκα της είναι σφιχτή, ελαστική και εύθραυστη, χωρίς κάποια διακριτική γεύση και οσμή.

Οι μορχέλες ή μανιτάρες όπως τις αποκαλούν στα ελατοδάση της Ευρυτανίας, είναι το μανιτάρι της άνοιξης, η συλλογή της είναι μια ευκαιρία για βόλτα στην εξοχή, δίνοντας στους ανθρώπους μια αφορμή να βγουν έξω και να απολαύσουν τα αρώματα της φύσης και τον ζεστό καιρό ύστερα από ένα μακρύ χειμώνα.

Οι μορχέλες ανήκουν στους ασκομύκητες (ascomycetes) και στη τάξη των πεζιζάλες (pezizales). Στο γένος Μορχέλα υπάρχουν πολλά είδη και ποικιλίες, όλα μανιτάρια φαγώσιμα, που μοιάζουν πολύ και τα περισσότερα δύσκολα ξεχωρίζουν μεταξύ τους.

Οι μορχέλες ή κουκουμέλες είναι ένα μανιτάρι εύκολο στην αναγνώριση του λόγου του ιδιαίτερου σχήματος που έχει το καπέλο τους, με μορφή κωνική και κυψελωτή, κούφιο εσωτερικά με ένα υπέροχο άρωμα.

Η καρποφορία τους ξεκινά τον Μάρτιο, ίσως και στα τέλη του Φεβρουαρίου αρχικά παραλιακά και σε χαμηλά υψόμετρα, σε ζεστά πευκοδάση, σε πλημμυρισμένες θέσεις, σε καμένες περιοχές, σε διαταραγμένο έδαφος, κατά μήκος χωματόδρομων, ιδιαίτερα στις άκρες αυτών ή σε περιοχές που πρόσφατα έχουν κοπεί κορμοί δέντρων και όσο ανεβαίνει η θερμοκρασία τόσο αυξάνεται και το υψόμετρο που θα τα βρίσκουμε.

Πολλοί συχνά αναπτύσσονται γύρω από νεκρά και πεθαμένα δέντρα, πάντα να κοιτάζετε γύρω από οπωροφόρα δέντρα όπως οι μηλιές και οι φουντουκιές.

Από το Απρίλιο ως τα τέλη Μαϊου θα έχουν φυτρώσει και στα ορεινά ελατοδάση σε υψόμετρο έως τα 1300 μέτρα αλλά και σε δάση πλατύφυλλων ειδών, σε αμμώδη και υγρά μέρη.

Οι μορχέλες φυτρώνουν μέσα και στην άκρη των δασικών περιοχών, ψάξτε σε δέντρα γύρω από τα οποία μεγαλώνουν συχνά.

Νωρίς την άνοιξη, καθώς το έδαφος θερμαίνεται θα τις βρείτε στις πλαγιές που βλέπουν νότια σε αρκετά ανοικτές περιοχές.

Καθώς η σεζόν προχωράει πηγαίνετε πιο βαθειά στο δάσος και στις πλαγιές που βλέπουν βόρεια.

Οι μορχέλες κρύβονται καλά στο έδαφος, ο χρωματισμός τους τις κάνει αθέατες, προχωράτε αργά μέχρι να βρείτε μία στη συνέχεια αναζητήστε και άλλες προσεκτικά στην γύρω περιοχή, αφιερώστε τον υπόλοιπο χρόνο του κυνηγιού σε παρόμοιες περιοχές.

Οι πρώτες μορχέλες της σεζόν είναι μικρές και καλό είναι να τις αφήνουμε να μεγαλώσουν, καθώς οι μέρες περνάνε θα παρατηρήσουμε ότι θα φτάσουν στο επιθυμητό μέγεθος, από 7 εκατοστά και πάνω, τότε είναι η στιγμή που θα τις κόψουμε.

Πάντα τις κόβουμε χαμηλά στο πόδι με ένα μαχαίρι και σκεπάζουμε ότι έχει μείνει στο έδαφος με λίγο χώμα, για να μην σαπίσει το μυκήλιο.

Ακόμη και οι άνθρωποι που λένε ότι δεν τους αρέσουν τα μανιτάρια συχνά είναι αυτοί που τα ερωτεύονται περισσότερο.

Αν και δεν θέλουν κάποιων ιδιαίτερο καθαρισμό, πιστεύω ένα σκούπισμα με ένα πινέλο αρκεί για να φύγουν ίχνη σκόνης ή κάποια υπολείμματα φύλλων, μερικοί όμως τις κόβουν στη μέση κατά μήκος για πιο λεπτομερή καθαρισμό.

Δεν πρέπει να τρώγονται ποτέ ωμές, γιατί προκαλούν σοβαρές ενοχλήσεις, λόγω μιας βλαβερής ουσίας που περιέχουν και η οποία με το ψήσιμο ή την αποξήρανση του μανιταριού καταστρέφεται τελείως.



Σίγουρα το μαγείρεμα στο βούτυρο αναδεικνύει την πλούσια, σχεδόν κρεμμώδη, γεύση τους.

Τρώγονται ψητές ή τηγανιτές με βούτυρο και αυγά, με ψάρι, κοτόπουλο και μοσχαρίσιο κρέας.

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com