Ο Χαρακτήρας και ψυχισμός των Ελλήνων, σε σχέση με την στρατηγική πρώτου πλήγματος

0
163
Ο άνθρωπος σαν χαρακτήρας, διαμορφώνεται πάνω στα σταθερά δομικά στοιχεία του νευρικού του συστήματος, όμως πάνω σ’ αυτή τη βάση, επιδρά το ιστορικό, το κοινωνικό περιβάλλον, καθώς και τα συγκεκριμένα για τον καθένα δικά του βιώματα.

Η Ελλάδα, είναι σημείο συνάντησης τριών ηπείρων, πέρασμα πολλών πολιτισμών κι  με ένα ιστορικό παρελθόν κατακτήσεων και επιβουλών, μέχρι και σήμερα ακόμη. Βρίσκεται σε ένα χώρο γεωγραφικό που βρέχεται από θάλασσα, λουσμένο στον ήλιο, με ένα κλίμα ήπιο, με εκτεταμένα παράλια και πολλά νησιά. Σίγουρα όλα αυτά, έχουν διαμορφώσει ανάλογα και τον χαρακτήρα του Έλληνα. Έτσι μπορεί να είναι σε ετοιμότητα για απότομες εναλλαγές ,να διακρίνεται από αστάθεια, αλλά να έχει και έναν συναισθηματισμό, χωρίς βάθος όμως και σταθερότητα.

Ο ψυχισμός των Ελλήνων αποτελεί ένα από τα παγκόσμια μυστήρια της ανθρώπινης φύσεως, ιδιοσυγκρασίας και νοοτροπίας.

Ο Έλληνας, θεωρείται ότι είναι δημιουργικός αλλά και αυτοκαταστροφικός. Είναι εγωιστής, ατομιστής, ηδυπαθής, λαίμαργος και οκνηρός, αλλά ταυτοχρόνως μπορεί να είναι και φιλότιμος, οξυδερκής, εύστροφος, φιλεύσπλαχνος και δραστήριος.

Πρόκειται για ένα λαό που άντεξε και αντέχει στις περιπέτειες της ιστορίας, της πολιτικής, των πολέμων και με μια παρακαταθήκη ενός λαμπρού πολιτισμού.

Καθώς τα γεγονότα τρέχουν, η πολιτική ηγεσία της χώρας στέκεται αμετακίνητη στο δόγμα της περί ειρήνης, ανοικτών συνόρων και καλής γειτονίας. Ζει στο δικό της φαντασιακό κόσμο της παγκοσμιοποιημένης ανθρωπότητας και της ειρηνικής συμβίωσης.

Το 2021, θα σημάνει τη διακοσιοστή επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης.

Σκέφτομαι πόσο θα γιόρταζε η ψυχή μου, αν μια ΕΛΛΗΝΟΨΥΧΗ πολιτικοστρατιωτική ηγεσία, αποφάσιζε να επιφέρουμε πρώτοι εμείς, το στρατιωτικό πλήγμα στην Τουρκία,  αντί να υφιστάμεθα όλες αυτές τις προκλήσεις τους και να περιμένουμε άπραγοι το μοιραίο.

Με την δυσάρεστη εμπειρία που έχουμε από τους πολιτικούς, δεν φαίνεται να είναι εφικτό αυτό το σενάριο.

Αν όμως έπαιρνε σάρκα και οστά, θα κατάφερνε να αιφνιδιάσει και την γείτονα χώρα, αλλά και τη διεθνή κοινότητα μιας και όλες οι ξένες κυβερνήσεις  ανεξαιρέτως, έχουν δημιουργήσει την άποψη για μια Ελλάδα, που είναι ανίκανη να υπερασπίσει το εθνικό της έδαφος και να προστατεύσει τα  ζωτικά της συμφέροντα και τους πολίτες της, σε αντίθεση με την Τουρκία

Θεωρούν ότι απλά τρέχουμε σε διεθνείς οργανισμούς και στην «μαμά» Αμερική, για να διαμεσολαβήσει και να μας σώσει.

Αν δεν μπορείς ως χώρα να υπερασπιστείς εσύ το δίκιο σου, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα το κάνουν διεθνείς οργανισμοί για σένα;  Η ιστορική εμπειρία μας με το επεισόδιο των Ιμίων το ’96 και την εισβολή στη Κύπρο το ’74, θα έπρεπε να είχε πείσει και τον πλέον δύσπιστο και ονειροπαρμένο, πως ΚΑΝΕΝΑΣ ξένος δεν θα έρθει να δώσει μάχη για εμάς και τα συμφέροντά μας.

Δυστυχώς η Ελλάδα δεν έχει αυτή τη στιγμή πολιτικούς και στρατιωτικούς μεγάλου βεληνεκούς, που θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν ένα αιφνίδιο πλήγμα στην Τουρκία, τώρα που έχουμε το χρονικό πλεονέκτημα.

Ίσως μόνο έτσι η Τουρκία θα σκεφτόταν ξανά, αν την παίρνει να επιδιώκει την ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, κλέβοντας το μισό Αιγαίο.

Σήμερα ο ελληνικός λαός βρίσκεται σε ένα στάδιο σύγχυσης και αποπροσανατολισμού.

Από την μία πλευρά, διασκεδάζει και απολαμβάνει την ζωή του σαν να μην υπάρχει αύριο. Από την άλλη, ανησυχεί και προβληματίζεται για τα όσα γίνονται γύρω του σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, αλλά και σε ότι αφορά τις σχέσεις μας με τους γείτονες.  Έπειτα όμως από προπαγάνδα  δεκαετιών και την πλύση εγκεφάλου που έχει υποστεί ο νεοέλληνας, σχεδόν μεταλλάχθηκε σ’ ένα ον φοβισμένο που νοιάζεται αποκλειστικά για το πώς θα περιορίσει τις οικονομικές του κι όχι μόνο απώλειες.

Αυτό είναι ορατό κι από την ανοχή που επιδεικνύει σε όλους τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η χώρα.

Από την αθρόα λαθροεισβολή, το ξεπούλημα της Μακεδονίας και το καζάν-καζάν με την Τουρκία, ενώ βλέπει την απαράδεχτη αντιμετώπιση από τους πολιτικούς, δεν αντιδρά, δεν ξεσηκώνεται.

Υπάρχουν κάποιοι Έλληνες που διατυμπανίζουν πως είναι έτοιμοι να πάρουν και  την Πόλη και μια άλλη μερίδα ελληνόφωνων, που τους αποκαλεί φασίστες κι εθνίκια και δεν διστάζει να συμπορεύεται και να  τείνει χείρα φιλίας στους τούρκους.

Αυτός ό λαός, μ’ αυτόν τον χαρακτήρα κι αυτόν τον ψυχισμό, που από πάντα έπεφτε θύμα στο «διαίρει και βασίλευε» των ξένων, μπορούμε ν’ αντιληφθούμε πως θ’ αντιδρούσε σε περίπτωση ενός πρώτου πλήγματος της Ελλάδος στην Τουρκία;

 «Προοδευτικοί-διεθνιστές», εναντίον ελληνόψυχων-πατριωτών.

Αρχικά, μετά το πρώτο μούδιασμα, θέλω να πιστεύω πως το για δεκαετίες καταπιεσμένο πατριωτικό συναίσθημα των Ελλήνων, θα ξεχύνονταν σαν ποτάμι και θα έπνιγε οτιδήποτε ανθελληνικό δημιούργησαν δεκαετίες τώρα οι ξένοι «σύμμαχοί» μας, με τη βοήθεια των εδώ  ελληνόφωνων αριστερών.

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, το Βερολίνο δεν προσκάλεσε  την Ελλάδα να συμμετάσχει στη διάσκεψη για την Λιβύη, παρά το ελληνικό αίτημα.

Η αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπος της Γερμανίας, σε ερώτηση σχετικά με την απουσία της Ελλάδας σημείωσε: «συγχωρέστε με, αλλά δεν μπορώ να πω δημοσίως τους λόγους για τους οποίους δεν κλήθηκε η Ελλάδα».

Πρόκειται για πρωτοφανή ήττα της χώρας σε διπλωματικό επίπεδο, καθώς αν κάποιος θίγεται αυτή στην στιγμή από τις εξελίξεις στην Λιβύη, είναι μόνο η Ελλάδα στην οποία το Βερολίνο δεν αναγνωρίζει καν το δικαίωμα να παρουσιάσει τις θέσεις της!

Δεν αξίζει τέτοια ξεφτίλα στην Ελλάδα, ούτε τέτοιοι πολιτικοί προδότες, που εκλέγει ένας αποβλακωμένος λαός.


Είμαστε η χώρα των αξιοποιημένων αναξιοτήτων και των αναξιοποίητων αξιών!

Κατόπιν όλων αυτών των δυσάρεστων εξελίξεων, εύχομαι από βάθους καρδίας να επιχειρηθεί η λύση «του πρώτου πλήγματος»  στην Τουρκία, γιατί μοιάζει να είναι μονόδρομος πλέον αν θέλει η χώρα να ελπίζει στην διατήρηση της εδαφικής της ακεραιότητας.

WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com