Παναθηναϊκός vs Ολυμπιακός η αγάπη τους να μισιούνται θανάσιμα!

0
23
Στο ελληνικό πρωτάθλημα ντέρμπι υπάρχουν αρκετά. Ντέρμπι με παρελθόν, τοπικιστικές κόντρες, ντέρμπι συνοικιών ή διεκδίκησης του τίτλου του «αφεντικού της πόλης». Κανένα όμως δεν ιντριγκάρει τόσο πολύ οπαδούς και φιλάθλους όσο το ντέρμπι «αιωνίων».

Για την κάθε μία από τις δύο ομάδες, ο αντίπαλός της είναι και το απόλυτο… alter ego της. Είναι οι δύο αντίθετοι πόλοι και όση αντιπαλότητα κι αν υπάρχει μεταξύ τους ο ένας δεν θα είχε λόγο ύπαρξης χωρίς τον άλλον.

Σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκονται, όποια βαθμολογική θέση κι αν κατέχουν – κι είναι αλήθεια ότι φέτος η βαθμολογική, αν μη τι άλλο, διαφορά που τους χωρίζει είναι χαώδης… – ακόμα και εκείνες τις (σπάνιες) σεζόν που οι μεταξύ τους αναμετρήσεις δεν κρίνουν τίτλο, τα ντέρμπι των «αιωνίων» δεν χάνουν τίποτα από την αίγλη τους.

Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός αποτελούν αναμφίβολα τις δύο κορυφαίες ομάδες της Ελλάδας, τόσο σε συγκομιδή τίτλων όσο και σε μαζικότητα φιλάθλων. Οι αναμετρήσεις τους προσελκύουν χιλιάδες οπαδών, ακόμη και αντίπαλων ομάδων. Πρόκειται για το σπουδαιότερο ποδοσφαιρικό γεγονός της χώρας, του οποίου οι ρίζες ανάγονται προπολεμικά, με το πρώτο ντέρμπι να αποτελεί μια φιλική αναμέτρηση μεταξύ των δύο ομάδων, στις 28 Ιουνίου 1925, η οποία έληξε ισόπαλη με σκορ 3-3. Το πρώτο επίσημο ντέρμπι διεξήχθη στο γήπεδο «Απόστολος Νικολαΐδης», τη 1η Ιουνίου 1930.

Όσον αφορά την αντιπαλότητα των δύο ομάδων, καταρχήν αυτή υπόκειται σε κοινωνικό-ταξικό επίπεδο. Σύμφωνα με την ιστορία, ο Ολυμπιακός θεωρείται λαϊκή ομάδα, που εκπροσωπεί τα κατώτερα οικονομικά στρώματα της Αθήνας και του Πειραιά. Αντίθετα, ο Παναθηναϊκός εκπροσωπεί τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, κυρίως του κέντρου και των βορείων προαστίων της Αθήνας, καθώς και άτομα που έχουν πρόσβαση στη πολιτική ζωή της χώρας.

Σήμερα, εκλείπει σε μεγάλο βαθμό η ταξική διαφοροποίηση των δύο ομάδων, καθώς οι δύο σύλλογοι διαθέτουν φιλάθλους σε ολόκληρη την Ελλάδα, ανεξαρτήτως κοινωνικών τάξεων.

Από το 1925, το έτος δηλαδή που ιδρύθηκε ο Ολυμπιακός, μέχρι και το 1930, οι δύο σύλλογοι έτρεφαν αισθήματα αμοιβαίου σεβασμού και δεν είχαν καταγραφεί δείγματα αντιπαλότητας. Ωστόσο, η κοινωνικό-ταξική διαφοροποίηση μεταξύ των δύο ομάδων αυξανόταν συνεχώς και η σχέση τους επρόκειτο να αλλάξει οριστικά, στη πρώτη επίσημη «αιώνια» μονομαχία, η οποία έλαβε χώρα στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, τη 1η Ιουνίου 1930.

1925-1935

Ο πρώτος επίσημος αγώνας ανάμεσα στις δύο ομάδες διεξήχθη στη Λεωφόρο την 1η Ιουνίου 1930, στο πλαίσιο της τελικής φάσης του Πανελληνίου Πρωταθλήματος 1929–30.

Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, θεωρώντας δεδομένη τη νίκη της «ερυθρόλευκης» ομάδας των Ανδριανοπουλαίων, έφθασαν εν πομπή στο περίχωρο του γηπέδου, κρατώντας ένα φέρετρο. Σ’ αυτό θα έθαβαν τον Παναθηναϊκό, μετά το τέλος του ντέρμπι.

Ο γηπεδούχος Παναθηναϊκός είχε την υποστήριξη 8.000 περίπου φιλάθλων, ενώ οι «ερυθρόλευκοι» φίλαθλοι είχαν κατακλύσει, λόγω οικονομικών δυσκολιών, το λόφο του Λυκαβητού. Κανείς δεν φανταζόταν τι επρόκειτο να ακολουθήσει.

Οι «πράσινοι», υπό τη τεχνική ηγεσία του Γιόζεφ Κίνσλερ, επιβάλλονται ολοκληρωτικά στον αγωνιστικό χώρο και συντρίβουν τον «αιώνιο» αντίπαλο με το επιβλητικό σκορ 8-2. Χρησιμοποιώντας τους σημερινούς όρους, MVP της αναμέτρησης ήταν αναμφισβήτητα ο Άγγελος Μεσσάρης, ο οποίος σημείωσε δύο τέρματα. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού, σε κλίμα πλήρης ευτυχίας, τραγουδούσαν το θρυλικό δίστιχο: «Βάλαμε οχτώ στον Ολυμπιακό και τέσσερα στον Άρη, γεια σου Άγγελε Μεσσάρη!».

Τα γκολ του αγώνα σημειώθηκαν κατά σειράν: 10′ Συμεωνίδης, 20′ Μεσσάρης, 25′ Μεσσάρης, 30′ Συμεωνίδης, 53′ Πιερράκος, 56′ και 59′ Γιώργος Ανδριανόπουλος (Ολυμπιακός), 72′ Κουράντης (αυτογκόλ), 76′ Μηγιάκης και 81′ Πιερράκος.

Μετά τη λήξη του αγώνα, το φέρετρο διαλύθηκε και τα κομμάτια του χρησιμοποιήθηκαν για τα επεισόδια που ακολούθησαν, τα πρώτα -ίσως- καταγεγραμμένα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ο Παναθηναϊκός, νικώντας και στον επαναληπτικό αγώνα με σκορ 2-1, κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα και μοναδικό για τα επόμενα 20 χρόνια.

1935-1960

Η βαριά ήττα με σκορ 8-2 του 1930, δεν πτόησε τους «ερυθρόλευκους», αλλά αντίθετα τους πείσμωσε. Τη περίοδο 1935-1936 ο Ολυμπιακός υποδέχτηκε στο «Γ. Καραϊσκάκης» τον Παναθηναϊκό, τον οποίο συνέτριψε με σκορ 6-1.

Τη δεκαετία του 1950, ο Ολυμπιακός ήταν εντυπωσιακός υπό τις οδηγίες των αδελφών Χέλμη και Συμεωνίδη, και το 1957 κατάφερε να κατακτήσει το τέταρτο συνεχόμενο πρωτάθλημα και το 13ο συνολικά της ιστορίας του. Ήταν η εποχή που του δόθηκε το προσωνύμιο «Θρύλος».

1960-1970

Το 1962, ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδος έβρισκε αντιμέτωπους τους δύο «αιώνιους» αντιπάλους, μετά από 2 χρόνια. Η αναμέτρηση ορίστηκε να διεξαχθεί στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. Υπήρξε ένας επεισοδιακός και σκληρός τελικός, ο οποίος σημαδεύτηκε από τρεις αποβολές από το πρώτο κιόλας ημίχρονο, το πρώτο διήρκησε 66 λεπτά λόγω των συχνών διακοπών. Η ανάπαυλα διήρκησε 30 λεπτά (αντί για 15), καθώς οι θεατές υποψιασμένοι ότι οι δύο ομάδες επεδίωκαν την ισοπαλία ώστε να παίξουν επαναληπτικό αγώνα (καθώς δεν είχε καθιερωθεί ακόμα η διαδικασία των πέναλτι), κάτι που θα σήμαινε επιπλέον έσοδα, άρχισαν να πετούν αντικείμενα στον αγωνιστικό χώρο.

Το δεύτερο ημίχρονο κύλησε ομαλότερα, παρά τις αντιδράσεις των φιλάθλων, και το αποτέλεσμα έμεινε αναλλοίωτο, στέλνοντας τις δύο ομάδες στη παράταση. Ωστόσο, λόγω της απουσίας προβολέων, το σκοτάδι εμπόδιζε τόσο τους ποδοσφαιριστές όσο και τον Ελβετό διαιτητή, Μελέ. Ο τελευταίος διέκοψε τον αγώνα στο 7ο λεπτό της παράτασης και η ΕΠΟ, υπό τον φόβο τυχόν αντιδράσεων, δεν όρισε επαναληπτικό αγώνα.

Ο ημιτελικός του Κυπέλλου Ελλάδος της σεζόν 1963-1964 μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, ο οποίος διεξήχθη στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, σημαδεύτηκε από εκτεταμένα επεισόδια και καταστροφές και έμεινε στην ιστορία ως “ημιτελικός – ολοκαύτωμα”.

Ο αγώνας ήταν ισόπαλος με σκορ 1-1 και οδηγήθηκε στη παράταση. Σε περίπτωση ισοπαλίας και στον επιπλέον χρόνο, θα υπήρχε επαναληπτικός αγώνας στο «Γ. Καραϊσκάκης». Η αδιαφορία των ποδοσφαιριστών για τη νίκη εξαγρίωσε τους φιλάθλους, οι οποίοι πίστευαν ότι δύο ομάδες επεδίωκαν τον επαναληπτικό με σκοπό τα επιπλέον έσοδα.

Στο 115ο λεπτό, οπαδοί εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο και κατέστρεφαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Τα επεισόδια συνεχίστηκαν στο κέντρο της Αθήνας, ενώ την επόμενη μέρα το ζήτημα έφτασε ως τη βουλή με σχετική επερώτηση. Η ΕΠΟ δεν τόλμησε να ορίσει επαναληπτικό αγώνα κι έτσι η διοργάνωση διακόπηκε.

1970-1990

Τις δεκαετίες 1970-1980 επέρχεται η εμπορευματοποίηση του ελληνικού ποδοσφαίρου και συγκεκριμένα η αγορά των δύο μεγάλων συλλόγων από τον Νταϊφά και τον Βαρδινογιάννη. Από το 1979 μέχρι το 1983 ο Ολυμπιακός κάνει θραύση στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά καθώς ο πρόεδρος της ομάδας χρεοκόπησε, αρκετοί παίκτες αυτομόλησαν στον Παναθηναϊκό. Τη περίοδο 1979-1980, το Ελληνικό ποδόσφαιρο γίνεται επαγγελματικό με την ΕΠΑΕ να έχει την ευθύνη της διοργάνωσης του.

Όταν το 1988 ο Γιώργος Κοσκωτάς εξασφαλίζει για τον Ολυμπιακό τα πράσινα ινδάλματα, Αντωνίου και Σαραβάκο, οι «ερυθρόλευκοι» νιώθουν πως παίρνουν το αίμα τους πίσω. Δεν προλαβαίνουν όμως γιατί ξεσπά το σκάνδαλο Κοσκωτά, ο πρόεδρος κλείνεται στην φυλακή και αναλαμβάνει τα ηνία της ομάδας ο Σαλιαρέλης.

Το 1989 η έχθρα γίνεται μεγαλύτερη και πιο οριστική από ποτέ. Είχε προηγηθεί και η παράνομη ελληνοποίηση του παίκτη του Παναθηναϊκού Χουάν Ραμόν Ρότσα, το 1981.

Και η ιστορία συνεχίζεται γιατί ο Ολυμπιακός θέλει τον Παναθηναϊκό και ο Παναθηναϊκός τον Ολυμπιακό…

Οι δύο ομάδες έχουν συναντηθεί σε επίπεδο Α’ Εθνικής 107 φορές (ο «μονός» αριθμός οφείλεται στο μπαράζ του Βόλου στις 29 Ιουνίου 1982, όταν ισοβάθμησαν στην κορυφή και έλυσαν τις διαφορές τους στη θεσσαλική πόλη με τον Ολυμπιακό να κατακτά τη νίκη με 2-1 και παράλληλα τον τίτλο). Σ’ αυτές ο Ολυμπιακός μετράει 39 νίκες, έναντι 26 νικών του Παναθηναϊκού, ενώ 42 παιχνίδια έχουν λήξει ισόπαλα. «Συχνά» είναι και τα… ραντεβού τους στο κύπελλο όπου έχουν αναμετρηθεί 29 φορές με τον Ολυμπιακό να έχει 12 νίκες και τον Παναθηναϊκό 9, ενώ 8 ματς έχουν λήξει ισόπαλα.

Ο Παναθηναϊκός ως γηπεδούχος μετράει 15 νίκες, ενώ έχει ηττηθεί άλλες τόσες εντός έδρας, με 23 παιχνίδια να έχουν λήξει ισόπαλα. Eνα σημαντικό στοιχείο που ενισχύει την ανάγκη δημιουργίας γηπέδου για τον Παναθηναϊκό είναι το γεγονός πως στο Ολυμπιακό Στάδιο ως γηπεδούχος μετράει λιγότερες εντός έδρας νίκες απ’ ό,τι ο Ολυμπιακός εκτός έδρας νίκες και πιο συγκεκριμένα σε 22 μεταξύ τους αναμετρήσεις στο ΟΑΚΑ με γηπεδούχους τους «πράσινους» ο Παναθηναϊκός έχει 6 νίκες έναντι 7 του Ολυμπιακού, ενώ 9 ματς έχουν λήξει ισόπαλα.

Η μεγαλύτερη νίκη του Παναθηναϊκού επί του Ολυμπιακού είναι το 3-0 της 26ης Ιανουαρίου 1992. Αλλες δύο φορές (10/10/71 και 12/01/03) έχει κερδίσει με 3-2.

Η μεγαλύτερη εκτός έδρας νίκη του Ολυμπιακού χρονολογείται από τις 5 Δεκεμβρίου 1998, όταν κέρδισε τον «αιώνιο» αντίπαλό του με 4-2, με το παιχνίδι ωστόσο να έχει μείνει στην ιστορία για τη διαιτησία του διαιτητή Παπαδάκου. Αλλες δύο φορές (31/12/78 και 2/05/93) ο Ολυμπιακός έχει κερδίσει στην έδρα του Παναθηναϊκού με 3-2. Νίκη με ευρύ σκορ, καταγεγραμμένο όμως μόνο στα χαρτιά, είναι η περυσινή, στις 18 Μαρτίου 2012, που κατακυρώθηκε με 3-0 υπέρ του Ολυμπιακού, άνευ αγώνα, καθώς το ματς διεκόπη λόγω επεισοδίων, εις βάρος των «πράσινων».

Και φυσικά η κόντρα συνεχίζει και σε άλλα αθλήματα όπως το μπάσκετ. Η οποία κόντρα μεταξύ τους δημιούργησε το κλίμα για να φτιαχτούν δύο εξαιρετικές ομάδες που αφήσαν όνομα στην Ευρώπη μαζί με την ΑΕΚ που πρώτο ξεκίνησε τις Ευρωπαϊκές επιτυχίες στο μπάσκετ.
Όμως οι αιώνιοι αντίπαλοι ή μάλλον καλύτερα (και συνήθως) οι οπαδοί τους, με το μίσος τους αμαύρωσαν αρκετούς τελικούς, απλούς αγώνες αλλά και αθλήματα που δεν θα το χώραγε ο νούς ότι θα υπήρχε νεκρός απο τις χουλιγκανιές και τις αλητείες των οπαδών, όπως στην περίπτωση της δολοφονίας Φιλόπουλου.

Το «ραντεβού θανάτου» έχει κλειστεί ημέρες πριν. Αφορμή μία αναμέτρηση των γυναικείων ομάδων βόλεϊ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Τα «κεφάλια» των συνδέσμων οπαδών έχουν αποφασίσει να λύσουν τις διαφορές τους με κάθε τρόπο. Βόμβες μολότοφ, κοντάρια, σιδερογροθιές, στιλέτα, αεροβόλα πιστόλια, «στυλό», κριπτοναϊτ, πτυσσόμενα γκλοπ, φωτοβολίδες κ.ά. είναι μερικά μόνο από τα όπλα που θα χρησιμοποιήσουν οι δύο στρατοί. Μάλιστα, έχουν φτάσει και ενισχύσεις από το εξωτερικό, για να ενισχύσουν «πράσινους» και «κόκκινους» στο πεδίο της μάχης, άτομα από την πρώην Γιουγκοσλαβία και την πρώην ΕΣΣΔ (εμπειροπόλεμα) έχουν καταφτάσει στην Αθήνα. Κάθε ομάδα οπαδών θα παρατάξει περίπου 250 άτομα, κάτι που ψιθυρίζονταν τόσο στα δημοσιογραφικά γραφεία όσο και στη ΓΑΔΑ (σ.σ. αν και τότε δεν υπήρχε ακόμη το Τμήμα Αντιμετώπισης Αθλητικής Βίας).

Το ρολόι δείχνει 16:00 το μεσημέρι. Ένοικοι και μαγαζάτορες στη λεωφόρο Λαυρίου βλέπουν να καταφτάνουν μαυροφορεμένοι -στη συντριπτική πλειονότητα τους- άνδρες πάνω σε μηχανάκια τα οποία σταθμεύουν στους κάθετους δρόμους, τις οδούς Δημητρίου και Αποστόλου Χούντα. Οπλισμένοι με όσα προαναφέραμε και φορώντας κράνη αρχίζουν να παρατάσσονται και να ετοιμάζονται για πόλεμο. Πόρτες και παράθυρα κλειδαμπαρώνουν, ο κόσμος τρέχει να κρυφτεί για να μην βρεθεί στο πεδίο της μάχης.

Πάνω από 500 κορμιά στη μάχη, με την Αστυνομία απούσα

Για ελάχιστα λεπτά επικρατεί εκκωφαντική ηρεμία. Δίνονται οι τελευταίες οδηγίες από τα «κεφάλια» και όπως σε κάθε πόλεμο, οι δύο στρατοί αρχίζουν να συγκρούονται με «όπλα μακρού πλήγματος» (σ.σ. βόμβες μολότοφ, ναυτικές φωτοβολίδες, αεροβόλα, πέτρες κ.ά.). Τα πολεμοφόδια τελειώνουν γρήγορα και τότε ξεκινάει η πραγματική μάχη, σώμα – σώμα με μοναδικό κανόνα να μην «πέσουν» μαχαιριές πάνω από το μηρό. Στη Λεωφόρο Λαυρίου επικρατεί πανικός, η κλαγγή των όπλων θυμίζει κάτι από ομηρικές μάχες, ενώ ακούγονται φωνές, βρισιές, κλάματα, βογγητά, έχει σηκωθεί σκόνη και υπάρχει παντού καπνός από φλεγόμενους κάδους. Περίπου 500 κορμιά παραδομένα στην ωμή βία, για μία μάχη επικράτησης με πρόσχημα τις οπαδικές διαφορές. Η Αστυνομία απούσα.


Ο Μιχάλης Φιλόπουλος, οπαδός του Παναθηναϊκού μόλις 22 ετών, δέχεται δύο απανωτά χτυπήματα με σίδερο στο κεφάλι. Πέφτει στο έδαφος και «τυφλωμένοι» από το μίσος οπαδοί του Ολυμπιακού, συνεχίζουν να τον χτυπάνε στο κεφάλι και στο σώμα, αλλά και να τον μαχαιρώνουν στους μηρούς. Όταν θα μεταφερθεί στο ΚΑΤ είναι πλέον πολύ αργά, καθώς έχει χάσει τη μάχη. Κάπου εκεί έχει κάνει την εμφάνιση της και η Αστυνομία (σ.σ. με χαρακτηριστική καθυστέρηση), προσπαθώντας με χημικά και χειροβομβίδες κρότου – λάμψης να διαλύσει το συγκεντρωμένο πλήθος. Το αίμα του Μιχάλη Φιλόπουλου, μαζί και άλλων που τη γλίτωσαν μόνο με τραυματισμούς, κυλάει στην άσφαλτο και δείχνει τι είχε προηγηθεί.

Είναι θαύμα που το «ραντεβού θανάτου» τη Λεωφόρο Λαυρίου είχε μόνο ένα νεκρό.

WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com