Πλοία Q Οπλισμένα βρετανικά εμπορικά του Α’ Π.Π

0
415

Το 1915, οι επιθέσεις των γερ­μανικών υποβρυχίων γίνονταν ολοένα και συχνότερες. Οι Βρετανοί, τότε, αντιλήφθηκαν ότι πολλά από τα εχθρικά σκά­φη αναδύονταν για να πλήξουν με πυροβόλα κάποιους στό­χους κάνοντας οικονομία στις τορπίλες. Έτσι, μερικά εμπορι­κά πλοία οπλίστηκαν με κρυμ­μένα πυροβόλα, με τα οποία θα αιφνιδίαζαν τα υποβρύχια που θα αναδύονταν για να τους επι­τεθούν.

Επάνω: Κάποια ελαφρά πλοία τροποποιήθηκαν σε πλοία Q. Αυτά παραπλανούσαν τα εχθρικά υποβρύχια, που αναδύονταν για να τα πλήξουν με το πυροβόλο, προκειμένου να μην ξοδέψουν τις πολύτιμες τορπίλες τους. Έτσι, βρίσκονταν εκτεθειμένα στον ανώτερο οπλισμό των πλοίων.

Το κατάστρωμα των πλοίων Q είχε σχεδιαστεί για να δείχνει φορτωμένο με εμπορεύματα. Εκεί κρύβονταν, όμως, πυροβόλα που μπορούσαν γρήγορα να στραφούν εναντίον ενός αναδυόμενου υποβρυχίου. Για προφανείς λόγους, τα πληρώματα δε φορούσαν ναυτικές στολές.

Κάτω: Οι άκατοι PC ήταν περιπολικά εκτοπίσματος 700 τόνων που είχαν κατασκευαστεί για να μοιάζουν με εμπορικά. Διέθεταν ψευδή υπερκατασκευή και έφεραν γερανούς που, συχνά, προξενούσαν προβλήματα σταθερότητας. Έφεραν ένα πυροβόλο 4″ και δύο των 12 λιβρών και επιχειρούσαν από το Πέμπροουκ.

Αποτελεσματικό όπλο

Κατά τον πόλεμο, οι Γερμανοί αντιλήφθηκαν ότι τα υποβρύχια ήταν ένας αποτελεσματικότα­τος τρόπος περιορισμού της κυριαρχίας των Βρετανών στις θάλασσες. Εκτός από κάποια ναρκοπέδια το 1914, οι Βρετα­νοί δε διέθεταν άλλον τρόπο αντιμετώπισης των υποβρυχίων όσο αυτά ήταν σε κατάδυση, καθώς το σόναρ και οι βόμβες βυθού δεν είχαν αναπτυχθεί ακόμη. Ευτυχώς, τα υποβρύχια είχαν αρκετά μειονεκτήματα τα οποία οι Βρετανοί μπορούσαν να εκμεταλλευτούν. Η ταχύτητα και η αυτονομία των σκαφών σε κατάδυση ήταν πολύ μικρές, όπως και ο αριθμός των τορπι­λών που μετέφεραν.

Έτσι, τα υποβρύχια ταξίδευαν, συνή­θως, στην επιφάνεια προσπα­θώντας να ανακαλύψουν ασυνόδευτα εμπορικά πλοία, τα οποία, όταν ήταν άοπλα, ήταν εύκολοι στόχοι. Για να αντιμε­τωπιστεί η τακτική αυτή, προτάθηκε η χρήση πλοίων παραλλαγμένων σε εμπορικά, τα οποία θα διέθεταν ικανό οπλι­σμό και θα μπορούσαν να πα­ρασύρουν σε παγίδα τα ανυπο­ψίαστα εχθρικά υποβρύχια. Σύμφωνα με τον Τσόρτσιλ, την ιδέα αυτήν τη συνέλαβε ο ναύ­αρχος Sir Hedworth Meux. Απα­ραίτητος παράγοντας για την επιτυχία του σχεδίου ήταν η μυστικότητά του και, έτσι, τα πρώ­τα πέντε τέτοια πλοία εξοπλί­στηκαν στο απομακρυσμένο Σκάπα Φλόου και ονομάστηκαν Πλοία Q. Ένα από αυτά, το Prince Charles, ήταν το πρώτο που βύθισε υποβρύχιο, το U-36, στις 24 Ιουλίου του 1915.


Μια εναλλακτική αντιμετώπι­ση, ιδίως εναντίον υποβρυχίων που λυμαίνονταν τους ψαρότο­πους γύρω από τα βρετανικά νησιά, ήταν η έλκυση μικρών βρετανικών υποβρυχίων σε κα­τάδυση από καΐκια που επικοι­νωνούσαν τηλεφωνικώς. Στις 23 Ιουνίου του 1915, ένας τέ­τοιος συνδυασμός του καϊκιού Taranaki και του C24 βύθισε το γερμανικό U-40 στα ανατολικά του Άμπερντιν. Οι παραλλαγές στον τρόπο απόκρυψης των αμυντικών μέσων ήταν συνε­χείς, ώστε να παραπλανούνται όσο το δυνατόν περισσότερο οι κυβερνήτες των εχθρικών υπο­βρυχίων.

Το HMS Baralong , επίσης γνωστό και ως HMS Wyandra ήταν ένα πολεμικό πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού που ήταν ενεργό σε αποστολές κατά των γερμανικών υποβρυχίων στην διάρκεια του Α ‘Παγκοσμίου Πολέμου . Ήταν “Σκάφος Ειδικών Αποστολών ” ( γνωστά ως πλοία -Q) του οποίου η αποστολή ήταν να ενεργεί ως δόλωμα και να δεχτεί επίθεση από ένα U-boat , να εμπλακεί σε μάχη και (αν είναι δυνατόν) να το καταστρέψει. Το Baralong είχε δυο επιτυχίες στην καριέρα του, βύθισε το U-27 τον Αύγουστο του 1915 και U-41 τον Σεπτέμβριο του 1915 .

Το περιστατικό του Baralong με το U-27 «δειλή δολοφονία»

Ένα θλιβερό περιστατικό σκιάσε την δράση του Baralong. Συνέβη τον Αύγουστο του 1915. Το Baralong βύθισε το υποβριχιο U-27, ενω αυτο ειχαι εκτελέσει νηοψία και επρόκειτο να βυθίσει το εμπορικό πλοίο Nicosian. Το Nicosian μετέφερε πυρομαχικά και 250 αμερικανικά μουλάρια που προορίζονταν για τον βρετανικό στρατό στη Γαλλία.

Ο κυβερνήτης του U-27 Kapitänleutant Bernard Wegener, , είχε σταματήσει το βρετανικό εμπορικό Nicosian σύμφωνα με όλους τους κανόνες που καθορίζονται από την Διακήρυξη του Λονδίνου. Αφού τελείωσε την νηοψία διέταξε τον καπετάνιο και το πλήρωμα του Nicosian να αποβιβαστούν στις σωσίβιες λέμβους του πλοίου γιατί οι προθέσεις του ήταν να το βυθίσει . Το πλήρωμα του Nicosian αποβιβαστικέ στις λέμβους και άρχισαν να απομακρύνονται από το πλοίο . Τότε εμφανίστηκε το Baralong με σηκωμένη αμερικανική σημαία (λόγο ουδετερότητας)και ζήτησε από το U-27 να περισυλλέξει τους ναυαγούς του Nicosian.

O κυβερνήτης του υποβρυχίου Bernard Wegener έδωσε την άδεια στο Baralong να προσεγγίσει τις λέμβους και να κάνει περισυλλογή των ναυαγών και έδωσε εντολή στο πλήρωμα του να ατιμάσουν το κανόνι του υποβρυχίου για να βυθίσει το Nicosian. Το Baralong προσέγγισε προ τις λέμβους του Nicosian ,αλλά ταυτόχρονα ετοιμαζόταν με τα κρυφά κανόνια του να έρθει σε σημείο βολής ακριβείας από το U-27. Όταν έφτασε στο σημείο που τα κανόνια του είχαν απόσταση βολής από το υποβρύχιο κατέβασε την αμερικανική σημαία σήκωσε την σημαία της Αγγλίας και έκανε βολή στο U-27 .

Οι βολές του ήταν επιτυχείς βρήκαν το U-27 στο κατάστρωμα και του άνοιξαν μεγάλο ρήγμα ,το υποβρύχιο άρχισε να βυθίζεται . Δώδεκα άντρες από το πλήρωμα του υποβρύχιο έπεσαν στην θάλασσα και άρχισαν κολυμπώντας να προσεγγίζουν τις λέμβους του Nicosian . Τότε έγινε ένα γεγονός που αμαύρωσε την επιτυχία του Baralong. Ο διοικητής που βρίσκονταν επάνω στο Baralong, Captain Godfrey Herbert διέταξε τους άντρες του να εκτελέσουν αυτούς τους επιζώντες .

Το Γερμανικό Υπουργείο ναυτικού  ζήτησε από το αντίστοιχο βρετανικό την σύλληψη τον υπευθύνων του Baralong και να δικαστούν για τη δολοφονία αυτών των δώδεκα επιζώντων.

Μεταξύ τον δολοφονημένων άοπλων ναυτών ήταν  και ο κυβερνήτης του U-27 Kapitänleutant Bernard Wegener ,ο οποίος πυροβολήθηκε  όταν έφτασε κολυμπώντας κοντά στο Baralong .

Δεν δικάστηκαν ποτέ ,ο πόλεμος είναι θάνατος και καταστροφή , μέσα σε τόσα εκατομμύρια νεκρούς ο ηττημένος ζητά δικαιοσύνη από τον νικητή . Το γεγονός καταγράφτηκε και έμεινε στην ναυτική  ιστορία του Α .ΠΠ ως «δειλή δολοφονία»

Τα πλοία Q εν δράσει

Το καλοκαίρι του 1915, το Bara- long βύθισε εύκολα και γρήγορα δύο υποβρύχια. Έως το καλο­καίρι του 1916, όμως, όταν το Farnborough βύθισε το U-68, τα υποβρύχια είχαν αρχίσει να χρη­σιμοποιούν συχνότερα τορπί­λες, εναντίον των οποίων τα πλοία Q ήταν ανυπεράσπιστα. Αυτό οδηγούσε σε γρήγορη κα­τανάλωση των ελάχιστων τορπι­λών που αυτά μετέφεραν και τα ανάγκαζε να επιστρέφουν συ­χνά στα λιμάνια. Οι απώλειες, όμως, θεωρήθηκαν βαριές και, έτσι, η τακτική των πλοίων Q αναθεωρήθηκε. Τότε, τα πλη­ρώματα εκπαιδεύτηκαν να προ­σποιούνται καταστάσεις πανι­κού, να σκηνοθετούν προσπά­θειες εγκατάλειψης των πλοίων και να ανέχονται πλήγματα με τορπίλες μεταφέροντας στα αμπάρια αυξημένες ποσότητες έρματος από αδρανή υλικά.


Οι τακτικές παραπλάνησης γίνονταν ολοένα και πιο πολύ­πλοκες, αλλά και τα πληρώματα των υποβρυχίων γίνονταν πιο προσεκτικά. Έτσι, όταν τον Αύ­γουστο του 1917 χάθηκαν αρ­κετά πλοία Q, οι Βρετανοί θεώ­ρησαν ότι το σχέδιο δεν ήταν πλέον αποτελεσματικό. Συνολι­κά, οι Βρετανοί εξόπλισαν περί­που 180 πλοία Q, τα οποία κατάφεραν να βυθίσουν μόνο 11 υποβρύχια. Αξίζει να αναφερθεί ότι τα 8 από αυτά εξολοθρεύτη­καν από τέσσερα μόνο πλοία.

THE GERMAN NAVY IN THE MEDITERRANEAN, 1914-1918 (Q 88303) Greek hospital ship India being sunk by German   U-boat SM U-35, 12 April 1917

Το 1939, το Ναυαρχείο επανέφερε το σχέδιο σε εφαρμογή. Υπό την εποπτεία του διασημότερου πλοιάρχου και ήδη αντιναυάρχου Gordon Campbell VC, εννιά εμπορικά εξοπλίστηκαν με μέχρι εννιά πυροβόλα 4″, τέσσερις τορπί­λες και βόμβες βυθού. Με τον οπλισμό αυτό θεωρήθηκε ότι τα πλοία θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αποτελεσμα­τικά τα γερμανικά υποβρύχια, αλλά και τα πλοία επιφάνειας που θα επιτίθενταν κατά των εμπορικών γραμμών. Τα πλοία δεν κατάφεραν τίποτα, ενώ όταν χάθηκαν μερικά από αυτά το σχέδιο εγκαταλείφθηκε.

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com