Όταν ταΐζαν τους φυλακισμένους και τους δούλους αστακό!

0
47

Φαίνεται ότι κάθε φορά που αναφέρονται οι αστακοί ως έδεσμα σε κοινωνικά δίκτυα όπως το Reddit, κάποιος πρέπει να πεταχτεί και να θυμίσει σε όλους ότι, παλιά στην εποχή κατά τις αρχές της βιομηχανικής επανάστασης, ταΐζαν τους αστακούς αλεσμένους μαζί με το σκληρό κέλυφος στους φυλακισμένους (τουλάχιστον στο Ηνωμένο Βασίλειο). Φυσικά αυτή η η είδηση του τύπου “ράδιο αρβύλα” φαίνεται να διαιωνίζεται ως αποδεκτό γεγονός, πιθανώς επειδή είναι αηδιαστικό.

Όσοι τρώγαν αστακό εκείνα τα χρόνια ήταν οι παρακατιανοί των παρακατιανών, μάλιστα τα μικρά φτωχά παιδιά τα κοροϊδεύαν με το προσωνύμιο lobster boy, δηλαδή παιδί του αστακού για να δείξουν κοροϊδέψουν την φτώχεια τους!

Σε όλη μου την έρευνα σχετικά με αυτό το θέμα, δεν μπορώ να βρω μια ένα άρθρο που να ανεφέρει ειδικά ότι ο αστακός συνθλιβόταν ολόκληρος πριν το γεύμα. Μάλιστα έψαξα και σε ολόκληρη την ιστορία της κονσερβοποίησης αστακών, ανάμεσα σε μια δωδεκάδα βιβλίων για το θέμα, καταχωρήσεις εγκυκλοπαίδειας και δύο δωδεκάδες άρθρα σχετικά με την κονσερβοποίηση του αστακού. Τίποτε, κανένα τέτοιο περίεργο στοιχείο! το κέλυφος του αστακού είναι κατασκευασμένο απο Τσιτίνη μια σκληρότατη ουσία που φυσικά δεν είναι βρώσιμη. Επίσης δεν υπήρχε λόγος να γίνει αυτό ώστε να παραχθεί περισσότερο προϊόν για φαγητό, αφού οι αστακοί εκείνες τις εποχές ήταν στην κυριολεξία… η βρωμιά της θάλασσας, υπήρχαν σε τόσο μεγάλες ποσότητες που πραγματικά δεν τους έλειπαν. Άλλωστε πως να τους λιώναν ομοιόμορφα σε μια εποχή που δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμα τα βιομηχανικά πιεστήρια και οι μηχανές υψηλής πίεσης;

Στους αποικιακούς χρόνους, οι αστακοί περισυλλέγονταν  από τις παλιρροιακές παραλίες της Βρετανίας και της Γαλλίας με το χέρι και βρίσκονταν σε εξαιρετική αφθονία κάτι που δεν ισχύει πιά. Επειδή εθεωρήτω τότε μια τροφή κατώτερης ποιότητας την χορηγούσαν σε παιδιά, φυλακισμένους και υπηρέτες. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης συχνά ως λίπασμα και ζωοτροφές. Σύμφωνα με τον ιστορικό τροφίμων Kathleen Curtin, υπήρχε και ο μύθος ότι δημιουργήθηκε κάποιος νόμος για το πόσες μέρες της εβδομάδας ήταν επιτρεπτό να ταϊσουν τους κρατούμενους με αστακό (γιατί υποτίθεται εθεωρείτω ως τιμωρία).

Οι παλιοί ψαράδες ονομάζαν τον αστακό, ως κατσαρίδα της θάλασσας… Σε τόσο μεγάλη εκτίμηση τον είχαν!

Η πολύ πρώιμη κονσερβοποίηση συχνά παρήγαγε αστακό που δεν είχε απολυμανθεί σωστά λόγω της ελλιπούς αποστείρωσης. Οι αστακοί μαγειρεύονταν σε μεγάλες δεξαμενές, απο όπου ξεσκαρτάρονταν με το χέρι μεταξύ του βρώσιμου κομματιού και του κελύφους. Στη συνέχεια συσκευάζονταν σε κουτιά και αμέσως περνάγανε απο θερμική επεξεργασία. Ο αστακός είχε τη φήμη ότι ήταν “πράσινος στη θάλασσα, κόκκινος στην κατσαρόλα και μαύρος στο κουτί”. Τα κονσερβοκούτια πολύ συχνά έσκαγαν από τη ζύμωση που γινόταν μέσα λόγω αλλοίωσης. Οι βελτιώσεις στη διαδικασία κονσερβοποίησης κατά τη διάρκεια των ετών βοήθησαν να αποφευχθεί αυτό. Εκείνες τις ημέρες, ένας αστακός των 4-5 λιβρών εθεωρήτω μικρός και ένας αστακός 2 λιβρών πεταγόταν επειδή δεν άξιζε την προσπάθεια.

Η φήμη του αστακού άρχισε να βελτιώνεται όταν η ζήτηση ζωντανών αστακών αυξήθηκε ως εσωτερική πολυτελή τροφή κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα πλοία γεμάτα με νερό, που ονομάζονται «smacks» για τη μεταφορά ζωντανών αστακών αντί των κονσερβοποιημένων, τους καθιστούσαν πολύ πιο δημοφιλή.

Γιατί όμως επικράτησε να τρώγεται ο αστακός ζωντανός;



Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι το να τρώς τον αστακό σχεδόν ζωντανό (να τον βράζεις καθώς είναι ακόμα εν ζωή) είναι ένα μαρτύριο που το επιβάλουν αυτάρεσκα όσοι τον μαγειρεύουν. Δεν ισχύει όμως αυτό. Δυστυχώς υπάρχει σοβαρός λόγος που πρέπει να μαγειρευτεί ζωντανός ο αστακός και ακόμα πιο σοβαρός να μην καταναλώσετε αστακό που δεν ήταν ζωντανός πριν μπεί στην κατσαρόλα.
Το στομάχι του αστακού διαθέτει πολύ ισχυρά βακτήρια που ενώ είναι στην ζωή δεν ενεργοποιούνται. Καθώς πεθαίνει αρχίζουν και πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική ταχύτητα με αποτέλεσμα σε λίγες μόνο ώρες να έχει μολυνθεί ολόκληρο το σώμα του.
Είναι μια λεπτομέρεια που δεν γνώριζαν εκείνα τα παλιά χρόνια και δυστυχώς δεν πρόσεχαν το αν θα είναι ζωντανός ή όχι ο αστακός πριν το ψήσιμο, ειδικά όταν το προετοίμαζαν ως γεύμα για φυλακισμένους.
Άρα υπάρχει σοβαρή βάση το γιατί θεωρούσαν “κακή” τροφή τότε τον αστακό, αφού τα βακτήρια αυτά ήταν ικανά να φέρουν πολύ έντονους κοιλιακούς πόνους, με αποτέλεσμα να υποφέρουν οι φυλακισμένοι και όσοι κατανάλωναν το αρθρόποδο αυτό.

Σήμερα, οι αστακοί καταναλώνονται κυρίως φρέσκιοι, αλλά μπορείτε ακόμα να βρείτε κονσέρβες αστακών, αν το ψάξετε. Και βέβαια οι κονσέρβες δεν περιέχουν τα καύκαλα.

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com