Ο Βασιλιάς Εδουάρδος εναντίων των Σκοτσέζων

0
69

Ο Βασιλιάς Εδουάρδος Α’ της Αγγλίας ήταν ένας άγριος πολεμιστής- βασιλιάς του 13ου αιώνα, αποφασισμένος να κατακτήσει όλες τις Βρε­τανικές Νήσους. Πρώτα επιτέθηκε και υπέταξε την Ουαλλία και, κατόπιν, έβαλε στο μάτι τη Σκοτία, πολιορκώντας τις πόλεις και τα κά­στρα και ισοπεδώνοντας τις κοινότητες που τολμούσαν να του εναντιωθούν. Ακόμα πιο άγριος φάνηκε με τους Σκοτσέζους που προέβαλλαν αντίσταση, περιλαμβανομένου και του περίφημου Σερ Γουίλιαμ Γουάλας: τους κυνηγούσε και τους υπέβαλλε σε δημόσια βασανιστήρια και εκτέλεση.

Μόνον ένας Σκοτσέζος άρχοντας ξεγέλασε τον Εδουάρδο: ο Ρόμπερτ Μπρους, ο Ερλ του Κάρικ (1274-1329), ο οποίος κατάφερε να δραπε­τεύσει στα απομακρυσμένα δάση της βόρειας Σκοτίας. Τότε, ο Εδουάρ­δος συνέλαβε την οικογένεια και τους φίλους του αντάρτη, σκοτώνοντας τους άνδρες και φυλακίζοντας τις γυναίκες σε κλουβιά. Ο Μπρους παρέμεινε απαθής. Το 1306 στέφθηκε μόνος του βασιλιάς της Σκοτίας. Ορκιζόταν πως, ό,τι και να γινόταν, θα εκδικούνταν τον Εδουάρδο και θα πετούσε τους Άγγλους έξω από τη Σκοτία. Ακούγοντάς τα αυτά, ο Εδουάρδος πείσμωνε περισσότερο και ήθελε να πραγματοποιήσει και αυτόν τον τελευταίο πόλεμο στη Σκοτία πέθανε όμως το 1307, πριν τε­λειώσει τη δουλειά του.


Ο γιος του Εδουάρδου, Εδουάρδος Β ‘, δεν συμμεριζόταν τη λαγνεία του πατέρα του για τους πολέμους. Ο Εδουάρδος Α’ είχε εξασφαλίσει το νησί. Ο νέος βασιλιάς δεν χρειαζόταν να ανησυχεί για τη Σκοτία. Η Αγγλία ήταν πολύ πλουσιότερη και τα στρατεύματά της ήταν καλά εξο­πλισμένα, καλοταϊομένα, καλοπληρωμένα και έμπειρα. Στην πραγματι­κότητα, οι τελευταίοι πόλεμοι τούς είχαν κάνει τους πιο τρομερούς πολεμιστές της Ευρώπης. Ανά πάσα στιγμή, ο Εδουάρδος Β ‘ μπορούσε να συγκεντρώσει έναν μεγάλο στρατό εναντίον των Σκοτσέζων, των οποίων τα όπλα και ο εξοπλισμός ήταν πρωτόγονα. Ένιωθε σίγουρος ότι μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Ρόμπερτ Μπρους.

Λίγους μήνες μετά την ενθρόνιση του Εδουάρδου Β’, ο Μπρους κα­τάφερε να πάρει μερικά σκοτσέζικα κάστρα που κρατούσαν οι Άγγλοι και να τα κάνει στάχτη. Όταν ο Εδουάρδος έστειλε δυνάμεις εναντίον του, ο Μπρους αρνήθηκε να πολεμήσει και κρύφτηκε στα δάση μαζί με τον μικρό στρατό του. Ο Εδουάρδος έστειλε περισσότερους άνδρες, προκειμένου να εξασφαλίσει τα εναπομείναντα οχυρά της Σκοτίας και να εκδικηθεί τον Μπρους. Τότε όμως, ξαφνικά, Σκοτσέζοι στρατιώτες άρχισαν να κάνουν επιδρομές στην Αγγλία. Εξαιρετικά ευκίνητοι, αυτοί οι πειρατές, καβάλα σε άλογα, λυμαίνονταν τις βόρειες επαρχίες της Αγγλίας, καταστρέφοντας τις σοδειές και τα ζωντανά. Η εκστρατεία των Άγγλων στη Σκοτία είχε γίνει υπερβολικά ακριβή, γι’ αυτό και ανακλή­θηκε· ωστόσο, μερικά χρόνια αργότερα, ο Εδουάρδος ξαναπροσπά­θησε.

Αυτή τη φορά, ένα αγγλικό στράτευμα εισχώρησε βαθύτερα στη Σκοτία· και πάλι, εις απάντησιν, Σκοτσέζοι επιδρομείς κατέβηκαν νότια μέσα στην Αγγλία, προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή σε αγροκτήματα και περιουσίες. Ο στρατός του Μπρους έκαψε ακόμα και τις σοδειές των συμπατριωτών τους μέσα στη Σκοτία, ώστε οι Άγγλοι ει­σβολείς να μην μπορούν να εξασφαλίσουν τρόφιμα. Όπως και προη­γουμένως, οι Άγγλοι στρατιώτες εξαντλήθηκαν κυνηγώντας τον Μπρους, χωρίς όμως αποτέλεσμα – οι Σκοτσέζοι αρνούνταν να πολεμή­σουν. Στρατοπεδεύοντας πρόχειρα στον καταυλισμό τους, οι Άγγλοι στρατιώτες άκουγαν γκάιντες και κόρνες έξω στο σκοτάδι της νύκτας και δεν μπορούσαν να κλείσουν μάτι. Πεινασμένοι, κουρασμένοι και εξαιρετικά εκνευρισμένοι, σύντομα υποχώρησαν στη βόρεια Αγγλία, όπου ανακάλυψαν ότι το μόνο που απέμεινε ήταν κατεστραμμένες σο­δειές και κοπάδια. Το ηθικό κατέρρευσε. Κανείς δεν ήθελε να πολεμή­σει πλέον στη Σκοτία. Σιγά-σιγά, το ένα κάστρο μετά το άλλο έπεφτε ξανά σε σκοτσέζικα χέρια.


Το 1314, τελικά, οι Σκοτσέζοι προχώρησαν σε ανοικτό πόλεμο με τους Άγγλους στη Μάχη του Μπάνοκμπερν και τους νίκησαν. Ήταν η πιο ταπεινωτική ήττα του Εδουάρδου Β’, ο οποίος ορκίστηκε εκδί­κηση. Το 1322, αποφάσισε να τελειώσει με τον Μπρους μια και καλή, ετοιμάζοντας μια σφοδρή εκστρατεία, αντάξια του πατέρα του. Οργα­νώνοντας και οδηγώντας προσωπικά τον μεγαλύτερο στρατό που είχε μέχρι τότε πολεμήσει τους Σκοτσέζους αντάρτες, ο Εδουάρδος έφτασε μέχρι το Κάστρο του Εδιμβούργου. Κάποια μέρα, έστειλε στρατιώτες να ψάξουν στους αγρούς για τροφή. Γύρισαν πίσω με έναν εξασθενημένο ταύρο και ένα άδειο κάρο. Η δυσεντερία σάρωνε τα αγγλικά στρα­τεύματα. Ο Εδουάρδος υποχρεώθηκε να οπισθοχωρήσει και, όταν έφτασε στη βόρεια Αγγλία, είδε ότι, για άλλη μια φορά, οι Σκοτσέζοι είχαν ρημάξει τους αγρούς και, αυτή τη φορά, πιο προσεκτικά από πριν. Η πείνα και οι αρρώστιες αποτέλειωσαν τον στρατό που είχε απο­μείνει. Η εκστρατεία ήταν τόσο καταστροφική, ώστε ξέσπασε ανταρσία ανάμεσα στους ευγενείς του Εδουάρδου: ο ίδιος δραπέτευσε, αλλά το 1327 τον συνέλαβαν και τον εκτέλεσαν.

 

Τον επόμενο χρόνο, ο γιος του Εδουάρδου, Εδουάρδος Γ’, διαπραγ­ματεύτηκε ειρήνη με τους Σκοτσέζους, παραχωρώντας ανεξαρτησία στη Σκοτία και αναγνωρίζοντας τον Ρόμπερτ Μπρους ως νόμιμο βασι­λιά της.

 

WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com