To P 38 Εν Δράσει

0
367

To εύχρηστο πιστόλι της Walther To 1933, οι Εθνικοσοσιαλιστές ανέλαβαν την εξουσία. Τότε, στη Γερμανία άρχισε ένα ταχύ πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Wehrmacht.

Οι Εθνικοσοσιαλιστές αδια­φόρησαν για τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών και εκπόνησαν προγράμματα για την ενίσχυση και τον επανεξοπλισμό της Wehrmacht. Συγκεκριμέ­να, υπήρχε ανάγκη και για ενα νέο πιστόλι που θα αντικαθιστούσε το Pistole 08-Luger, που ήταν μεν εξαίρετο αλλά πολύ δαπανηρό στην κατασκευή του. Η διοίκηση επιθυμούσε ένα όπλο που θα κα­τασκευαζόταν με μικρή δαπάνη και θα διέθετε όλα τα τότε σύγ­χρονα χαρακτηριστικά.

Το όπλο που τελικά επιλέχθηκε ήταν το Walther Ρ 38, που σχε­διάστηκε λεπτομερώς και υπέστη αρκετές τροποποιήσεις. Το πρώτο ημιαυτόματο πιστόλι είχε κατα­σκευαστεί από τον Carl Walther στο εργοστάσιό του στην Ουλμ, το 1908 .Το 1929, η επιχείρηση παρουσίασε το ΡΡ (Polizei Pistole, δηλαδή αστυνομικό πιστόλι) 7,65 χλστ. Ίο σχέδιό του επηρέασε την κατασκευή παρόμοιων οπλών για πολλά χρόνια. Ήταν ένα όπλο δι­πλής ενέργειας με απλή οπισθοδρό­μηση. Όταν η Wehrmacht ζήτησε ένα νέο όπλο, η Walther παρουσία­σε ένα μεγεθυσμένο ΡΡ 9 χλστ., που ονομαζόταν Militar Pistole (στρατιωτικό πιστόλι) ή ΜΡ.


 

Κλείστρο με ασφάλεια


Ο Γερμανικός Στρατός το απέρριψε θεωρώντας το πολύ μεγάλο. Ε­πίσης, ήθελαν ένα όπλο που θα διέ­θετε σφάλεια. To Armee Pistole ή ΑΡ της Walther διέθετε κλείστρο με ασφάλεια. Δεν έγινε, όμως, αποδεκτό λόγω της καλυμμένης θέσης της σφύρας, που ο Στρατός επιθυμούσε να είναι εκτεθειμένη, ώστε να διακρίνεται εύκολα αν το όπλο ήταν οπλισμένο ή όχι. To Heeres Pistole σχεδιάστηκε με την προδιαγραφή αυτή και, έπειτα από κάποιες τροποποιήσεις που θα διευκόλυναν την παραγωγή, έγινε αποδεκτό με την ονομασία Pistole 38. Το όπλο ασφάλιζε το κλείστρο με την κίνηση μιας σφήνας κάτω από την κάννη. Κατά τη βολή η κάννη και το κάλυμμα του κλείστρου υποχωρούσαν μέχρι να απελευθερώσουν τη σφήνα, η οποία πλέον εμπόδιζε την περαιτέρω κίνηση. Ο μηχανισμός της σκανδάλης, διπλής ενέργειας, ήταν αντίγραφο του ΡΡ. Η ασφάλεια που είναι τοποθετημένη πάνω στο κλείστρο δεσμεύει τη σφύρα ωθώντας την στη θέση ασφαλείας. Ο μόνος τρόπος απασφάλισης είναι η πίεση της σκανδάλης.


Έτσι, το όπλο μπορεί να μεταφέρεται με ασφάλεια παραμένοντας έτοιμο για άμεση χρήση.
Οι πρώτοι που έλαβαν το νέο όπλο ήταν το προσωπικό των νέων τότε τεθωρακισμένων μεραρχιών, λίγο πριν την προσάρτηση της Αυστρίας και την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία. Άλλα 2.000 τέτοια όπλα πουλήθηκαν στη Σουηδία, ενώ το όπλο χορηγήθηκε και σε άλλες μονάδες πριν την έναρξη του Β’ Π.Π. Εν δράσει, το Ρ 38 αποδείχθηκε ιδιαίτερα αξιόπιστο, εύχρηστο και ακριβές. Ήταν, επίσης, ανθεκτικό σε φθορές και ρύπους. Στο Ανατολικό Μέτωπο, καθώς ο Γερμανικός Στρατός απαιτούσε από το πρόσωπικό του να καθαρίζει τα φορητά όπλα καθημερινά λύνοντας και λαδώνοντάς τα, τα λιπαντικά πάγωναν εύκολα αχρηστεύοντας τα όπλα. Η μόνη λύση ήταν ο καθαρισμός χωρίς λίπανση, πράγμα που δεν αποτέλεσε σημαντικό πρόβλημα για το Ρ 38. Πάντως, ένα άλλο πλεονέκτημα το οποίο η Walther θεωρούσε σημαντικό ήταν το ότι η κάννη του όπλου ήταν εκτεθειμένη, με αποτέλεσμα να μπορεί να οπισθοδρομεί ακόμη και αν είχε διογκωθεί για κάποιο λόγο. Αυτό φαίνεται ότι, όντως, αποτελούσε στοιχείο αξιοπιστίας του όπλου και συντέλεσε στην ευρύτερη επιτυχία του.

Ατομική προστασία

Το Ρ 38 δεν αντικατέστησε ποτέ πλήρως το Luger. Ένας από τους λόγους ήταν ότι το προσωπικό σε κατεχόμενες περιοχές έπρεπε να παραμένει οπλισμένο ακόμη και εκτός υπηρεσίας. Έτσι, οι στρατιώτες που διέμεναν σε επιταγμένα σπίτια ή κυκλοφορούσαν εκτός στρατώνα χρειάζονταν ένα ελαφρύ φορητό όπλο, κατά προτίμηση πιστόλι. Για το σκοπό αυτό, όμως, δεν υπήρχαν ποτέ αρκετά Ρ 38. Έπειτα από την έναρξη του πολέμου δημιουργήθηκαν νέες εγκαταστάσεις παραγωγής του HP στο Όμπερντορφ από τη Mauser και στο Γκροτάου από τη Spreewerke. Τμήματά του κατασκευάζονταν σε κατακτημένες περιοχές, όπως στο Βέλγιο από τη Faorique Nationale, και στο Μπρνο από την ομώνυμη βιομηχανία όπλων. Με την αύξηση της παραγωγής το επίπεδο κατασκευής μειώθηκε, το όπλο όμως ακόμη παρέμενε πολύ καλό.
Η ιστορία του Ρ 38 δεν τελείωσε με τη λήξη του πολέμου. Πολλά δόθηκαν σε διάφορα κράτη (π.χ. στη Γαλλία), ενώ η παραγωγή του συνεχίστηκε. Οι Γάλλοι το χρησιμοποίησαν στην Ινδοκίνα για να το αποσύρουν στα μέσα της δεκαετίας του 1950.


Το Ρ 38 επιλέχθηκε ως όπλο για το νέο Δυτικογερμανικό Στρατό και άρχισε να κατασκευάζεται ξανά (το 1957), από τη Walther. Ήταν βελτιωμένο, διαθέτοντας κλείστρο από ντουραλουμίνιο και ονομαζόταν Pistole 1 ή Pl. Όσα, όμως, κατασκευάζονταν για πολιτική χρήση διατήρησαν την ονομασία Ρ 38. Αργότερα, εμφανίστηκαν διάφορα ισχυρότερα πιστόλια (υπέρ 9άρια) με μεγαλύτερους γεμιστήρες, που το κατέστησαν λιγότερο δημοφιλές. Τα Ρ1 και Ρ 38 παρέμειναν πάντοτε αξιόπιστα και χρησιμοποιήθηκαν και από δυνάμεις άλλων κρατών.


Συνολικά, το Ρ38 μπορεί να θεωρηθεί ως το πιο προηγμένο πιστόλι του Β’ Π.Π. και ένα από τα καλύτερα σχεδιασμένα και κατασκευασμένα πιστόλια παγκοσμίως. Μετά το Luger, το Walther ήταν το πιο πολύτιμο λάφυρο πολέμου, ιδίως για τους Αμερικανούς. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι κατά την αντεπίθεση στις Αρδένες είχε δοθεί εντολή στα SS να εκτελούν όποιον Αμερικανό αιχμάλωτο είχε στην κατοχή του λαφυραγωγημένο Ρ38.

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com